Uns dos fins da Unión Europea (UE) é, entre outros, seguir progresando na protección social dos traballadores europeos, para que desta maneira se consiga un mellor benestar social e con elo un maior progreso económico é social dos países membros.
O vindeiro 7 de novembro, o consello de ministros de traballo da UE pretende que por contrato, e se así se pacta libremente entre o traballador e o empresario a xornada laboral pode chegar a ser de entre 60 a 65 horas, o que supón aumentar a xornada laboral unhas 20 a 25 horas máis de traballo.
En verdade esta medida é social? En verdade esta medida axuda ao benestar dos traballadores?
A ver se nos situamos para contestar a estas preguntas. O primeiro, de verdade se cren que un traballador libremente pode pactar con un empresario aumentar o número de horas? Como pode ser isto se o empresario ten unha medida que arrima a balanza ao seu carón e é que o empresario pode despedir a un traballador mentres que eu saiba aínda non se viu o caso de que un traballador despedira a un empresario. Pode en verdade un traballador poder pactar libremente un número maior de horario laboral cando está en xogo a súa estabilidade familiar… Eu creo que nunca.
Pero sigamos analizando, un dos problemas da UE, é o número de parados, Cómo pode ser que se compaxine o aumento de número de horas de traballo, con conseguir o fin do desemprego? Se o número de postos de traballo será igual, ou incluso menos posto que estamos en época de desaceleración económico (segundo o goberno non hai crise), é o número de demandantes de emprego aumenta, se aumentamos o número de horas que pode traballar unha persoa; está claro o resultado… Se eu fora empresario e tivera traballo por valor de 180 horas semanais, agora necesitaría 3 persoas para sacar adiante o traballo, pero coa nova medida que se pretende só necesitaría dous traballadores,o que supón un traballador máis no para. Non fai falla ser matemático para saber dos resultados a nivel xeral…MÁIS PARO.
Pero aínda máis; pretendemos a compatibilidade entre a vida laboral e a familiar…como pode ser esto posible se agora vamos a poder pasar máis horas no lugar de traballo?
Finalmente podemos ver con esta medida estamos a volver a retroceder non xa ao século pasado (século XX) senón ao anterior, posto que foron nos anos 20 do século XX cando, despois de moitos anos de loita social conquerimos (falo en plural porque hoxe todos nos beneficiamos) a xornada de 45 horas semanais.
Con todo isto o que se demostra que a UE non perdeu o espírito librecambista no que se fundou, por moito que se envolvese en políticas sociais como o Fondo Social Europeo, sigue tendo un corazón no que está presente o Comercio e o beneficio.
Pero aínda queda esperanza, pois queda porque esta medida se aprobe por parte do Parlamento Europeo, espero que os políticos que alí nos representan a todos os europeos vexan que se aproban dita medida, non só conseguirán larga máis paro e un benestar social menos; senón que votarán ao abismo do esquecemento a sangue de todos aqueles traballadores que loitaron pola xornada laboral de 40 horas, e sobre todo polos dereitos laborais dos que todos agora nos beneficiamos. Pero se non se lle pon freno a esto que será o próximo, arrebatarnos as vacacións?
EN MEMORIA DOS CAÍDOS, NIN UN PASO ATRÁS.
domingo, 15 de junio de 2008
domingo, 25 de mayo de 2008
ODA A LA BODA DE TOÑO Y ROCIO
Si ahora os hablase de dos grandes empresas que se unen para una apuesta en común, todos pensaríamos que estoy hablando de una fusión. Pero si a esas dos empresas les pongo el nombre de Antonio y de Rocío, y cambio la palabra de unión por “casar” estaríamos ante un matrimonio.
Si hay algún jurista entre la sala, seguramente que ni le extraña esta asimilación porque ambas instituciones participan de un mínimo común jurídico, los contratos. Pero para la mayoría de los asistentes en la sala la unión de dos personas nos parece algo más de un contrato o una mera declaración de voluntades de obligaciones y derechos entre las partes, pues entre medio de este pacto se encuentran relacionados personas y sobretodo sentimientos que los afectarán a lo largo de su vida.
Hace unos 20 años que conocía a Antonio o como sus amigos tenemos el privilegio de llamarlo “Toño”, y por entonces no se nos pasó por la cabeza por un instante que este momento pudiera llegar, básicamente porque a aquellos hombrecitos imberbes veían a las chicas simplemente como algo distinto. Pero tampoco quizás viésemos cercano este momento hace ahora dos años, cuando Rocío no era más que una mujer.
Pero como dijo un gran filósofo griego “nada permanece sino que cambia”, como hoy empíricamente se puede demostrar. Y así, a lo largo de este tiempo que nos trae hasta el día de hoy, Rocío ha pasado de ser una mujer, a pasar a ser la mujer de mi gran amigo, por no decir mejor hermano.
De ambos se podría estar diciendo muchas cosas durante horas, más sin ánimo de aburrir a los que aquí se reúnen hoy, solamente me gustaría destacar de Toño, como persona que conozco desde hace tiempo que es capaz de dar lo mejor en cada segundo de tiempo que pasas con él. De Rocío, aunque la conozco desde hace menos de dos años, puedo decir una cosa bien clara, que no existe palabra en el diccionario que pueda definir sus cualidades, porque estas cualidades son tantas, que harían falta casi todos los calificativos de virtuosidad que existen el diccionario de
Con ello quiero pues demostrar que lo que hoy se esta firmando no es un mero contrato, sino que aquí hay vida, hay personas y sobretodo unos sentimientos que hacen de este acto, un acto único e irrepetible en la que el centro son los dos novios, que a partir de hoy tendrán que pensar como uno solo; creando una vida en común en la que el centro de toda ella estarán ambos hasta que así quieran o así le permita el tiempo.
Ahora comienza pues una nueva etapa en la que se os van abrir nuevos retos hasta ahora imposibles de afrontar y superar por separado, pero no tengáis miedo porque no estaréis solos puesto que ahí estaremos todos los que hoy vamos vivir este día tan esperado y feliz para vosotros.
Y sin más concluyo con unas palabras de agradecimiento por dejarme participar en este día tan especial para vosotros y también con unas palabras de deseo; puesto que os deseo para esta nueva vida que hoy comienza toda la felicidad que se pueda desear, puesto que yo hoy también soy feliz porque hoy no pierdo a un amigo y hermano, sino que gano también a una amiga y también una hermana.
Buenas tardes y buena suerte.
domingo, 11 de mayo de 2008
OS TRANSPORTES DE RENFE EN GALICIA
Nestes días tiven o pracer, ou mellor dito, tiven a mala sorte de utilizar, como outras moitas outras ocasións, os servizos de transporte público de persoas por liñas de ferrocarril en Galicia; ou dito de outra maneira, de utilizar a RENFE en Galicia.
Unha vez que entras nun rexional en Galicia parece que retrocedes no tempo a cando a Constitución non era máis que unha sinxela institución. Un verdadeiro periplo é ir de Ourense a calquer cidade de Galicia en tren.
O primeiro e que tes que dispor de tempo pois para percorrer preto de 100 quilómetros fan falla preto de dúas horas. Por tanto, se necesitas ir a un punto de Galicia en tren e tes presa por chegar, o máis recomendable é que non o fagas neste medio, porque de outra maneira non chegas a tempo. Non é porque o tren se retrase, senón porque sinxelamente é lento. Sen máis explicacións ao asunto.
Despois ven o interior…precioso para fai vinte anos, pero non para o século XXI. Pero da igual se é bonito ou non, senón o que importa é a comodidade. Pois de ela mellor nin falemos, porque os anos que teñen os coches fai que precisamente non sexan moi cómodos. E que ao final da viaxe te atopes con partes do teu corpo durmidas.
Pero non so fai falta tampo e ganas aguantar incomodidades, senón que ademais únese unha cualidade que non é culpa dos trens que circulan senón da propia RENFE, que pon liñas que son insuficientes para as posibles necesidades das cidades galegas. A verdade e que ao mellor máis liñas resultarían antieconómicas, pero acaso RENFE non presta un servizo público? Si a resposta é afirmativa, entón porque se mira pola economía cando o que interesa é prestar un servizo?
Agora fálase de por o AVE que unirán as cidades galegas. Aínda que iso poda resultar algo bo para Galicia (algo que está por demostras), a pregunta é clara: que galego medio poderá pagarse o AVE Ourense-Vigo ou Ourense-Santiago? Unha sola vez moitos, por non dicir que todos, pero a pregunta ten outra subpregunta: que galego poderá pagarse dúas veces a semana dito AVE, como é o caso dos estudantes universitarios? Aquí a resposta é máis sinxela, porque sería case que ningunha persoa.
Outra das solucións é coller un Talgo, pero tamén pode resultar unha dor no peto, aínda que se gana en tempo e en comodidade.
Entón porque non se inviste máis nestas infraestructuras rexionais que poidan unir todas as cidades galegas de unha maneira rápida, cómoda é económica. Desta maneira non só os estudantes poderían acudir máis rápidos e cómodos da súa cidade ao seu lugar de estudos, senón que o mesmo poderían facer os traballadores. Facendo desta maneira un territorio mais coexionado, no que se aposte por un medio de transporte colectivo de persoas que poda transportar unha grande cantidade de persoas, de maneira segura e, quizais a menos contaminante.
Pero o peor de todo é que noutras comunidades existe un bo servizo de transportes rexionais ou cercarías (caso de Madrid ou Barcelona) que permiten que os cidadáns podan vivir nunha cidade pero traballar noutra.
Cando se apostará dunha vez por este servizo de transporte? Dende un principio en España non se apostou por este medio. Desta maneira cando se estaba a crear este servizo noutros países europeos, en España apostouse polos grandes canais…está claro que nos trabucamos nese momento, pero non nós estaremos trabucando agora apostando polo transporte rápido de tren (que está moi ben) esquecéndonos destas liñas rexionais que transportan a toda a clase media española de un punto a outro da súa comunidade? Esta ben progresar e crear unha gran rede de AVE, pero creo que tamén se podería investir nunha gran rede de rexionais, modernos, rápidos, ecolóxicos e modernos; posto que creo que os que actualmente se están utilizando están xa suficientemente amortizados.
Pero isto é soamente unha opinión, non é un informe dunha persoa experta en ferrocarrís ou en transportes terrestres. Eu soamente quero plantexar as dúbidas para que cale en alguén esta idea, que poida der esta situación.
Unha vez que entras nun rexional en Galicia parece que retrocedes no tempo a cando a Constitución non era máis que unha sinxela institución. Un verdadeiro periplo é ir de Ourense a calquer cidade de Galicia en tren.
O primeiro e que tes que dispor de tempo pois para percorrer preto de 100 quilómetros fan falla preto de dúas horas. Por tanto, se necesitas ir a un punto de Galicia en tren e tes presa por chegar, o máis recomendable é que non o fagas neste medio, porque de outra maneira non chegas a tempo. Non é porque o tren se retrase, senón porque sinxelamente é lento. Sen máis explicacións ao asunto.
Despois ven o interior…precioso para fai vinte anos, pero non para o século XXI. Pero da igual se é bonito ou non, senón o que importa é a comodidade. Pois de ela mellor nin falemos, porque os anos que teñen os coches fai que precisamente non sexan moi cómodos. E que ao final da viaxe te atopes con partes do teu corpo durmidas.
Pero non so fai falta tampo e ganas aguantar incomodidades, senón que ademais únese unha cualidade que non é culpa dos trens que circulan senón da propia RENFE, que pon liñas que son insuficientes para as posibles necesidades das cidades galegas. A verdade e que ao mellor máis liñas resultarían antieconómicas, pero acaso RENFE non presta un servizo público? Si a resposta é afirmativa, entón porque se mira pola economía cando o que interesa é prestar un servizo?
Agora fálase de por o AVE que unirán as cidades galegas. Aínda que iso poda resultar algo bo para Galicia (algo que está por demostras), a pregunta é clara: que galego medio poderá pagarse o AVE Ourense-Vigo ou Ourense-Santiago? Unha sola vez moitos, por non dicir que todos, pero a pregunta ten outra subpregunta: que galego poderá pagarse dúas veces a semana dito AVE, como é o caso dos estudantes universitarios? Aquí a resposta é máis sinxela, porque sería case que ningunha persoa.
Outra das solucións é coller un Talgo, pero tamén pode resultar unha dor no peto, aínda que se gana en tempo e en comodidade.
Entón porque non se inviste máis nestas infraestructuras rexionais que poidan unir todas as cidades galegas de unha maneira rápida, cómoda é económica. Desta maneira non só os estudantes poderían acudir máis rápidos e cómodos da súa cidade ao seu lugar de estudos, senón que o mesmo poderían facer os traballadores. Facendo desta maneira un territorio mais coexionado, no que se aposte por un medio de transporte colectivo de persoas que poda transportar unha grande cantidade de persoas, de maneira segura e, quizais a menos contaminante.
Pero o peor de todo é que noutras comunidades existe un bo servizo de transportes rexionais ou cercarías (caso de Madrid ou Barcelona) que permiten que os cidadáns podan vivir nunha cidade pero traballar noutra.
Cando se apostará dunha vez por este servizo de transporte? Dende un principio en España non se apostou por este medio. Desta maneira cando se estaba a crear este servizo noutros países europeos, en España apostouse polos grandes canais…está claro que nos trabucamos nese momento, pero non nós estaremos trabucando agora apostando polo transporte rápido de tren (que está moi ben) esquecéndonos destas liñas rexionais que transportan a toda a clase media española de un punto a outro da súa comunidade? Esta ben progresar e crear unha gran rede de AVE, pero creo que tamén se podería investir nunha gran rede de rexionais, modernos, rápidos, ecolóxicos e modernos; posto que creo que os que actualmente se están utilizando están xa suficientemente amortizados.
Pero isto é soamente unha opinión, non é un informe dunha persoa experta en ferrocarrís ou en transportes terrestres. Eu soamente quero plantexar as dúbidas para que cale en alguén esta idea, que poida der esta situación.
viernes, 9 de mayo de 2008
UNHA RECOMENDACIÓN EDITORIAL
Libro: El apóstol número 13
Autor: Michael Benoît
Editorial: Grijalbo, novela histórica
Atopámosnos ante un best seller que intenta recoller a xa moi recurrida gran mentira da Igrexa Catolica. Desta banda atopámosnos a un monxe dun pequeño convento perdido de Francia chamado padre Nil. Este é un estudioso dos libros evanxelicos, sobre todo do libro de San Mateo, e neste evanxeo descubre unha pequena verdade incomoda para a Igrexa católica e é a existencia dun posible decimoterceiro apostolo. Esta verdade da que tamén ten coñecemento un compañeiro da abadía que resulta ser o bibliotecario desta abadía, e a vez o único que ten acceso as tres seccións da biblioteca. Este compañeiro chamado Andrei, descubre probas sobre a existencia desta verdade incomoda para a igrexa pasando a ser esta verdade, máis que incomoda para a Igrexa, é unha verdade que a pode destruir, polo que o amigo e confidente do protagonista é asesinado no seu regreso de Roma, atopándose un extrano papel na súa man (a que libro se parece este principio!!).
Nil comeza a investigar, resultando tamén molesto para a Iglexa Catolica, polo que a Sociedade de Pio X (sociedade secreta da Iglexa Catolica) decide traelo a Roma para que permanece vixiado directamente por esta sociedade e para así coñecer da súa investigación.
En Roma, o noso protagonista segue investigando, coa axuda de varias persoas das que a veces terá que desconfiar, porque en Roma non se sabe quen pode ser amigo ou enemigo, nin tampouco se sabe donde te poden estar espiando.
Nesta trama tamén se involucra as outras dúas igrexas monoteístas do mundo (Xudios e Musulmáns). Todos xuntos impedirán que saia a luz unha verdade que os destruiría, e todo elo á espalda do padre Nil.
O argumento e a historia, son rápidos e enganchan ao lector dende o primeiro capítulo, como o son tódolos best sellers, pero por todo o demáis non fai máis que explotar unha historia que tivo relevancia con outros existos como “o código da Vinci” ou “En el nombre de la rosa”.
O que podemos destacar deste libro e dous factores, primeiramente que comeza no final, sendo case todo o libro un gran flash back que engloba tódolos capítulos menos o primeiro e o último. O segundo que podemos destacar deste libro é que entre capítulo e capitulo, inclúense tamén capítulos que supuestamente se narran nos distinto evanxeos da Biblia, e que foron interpretados polo protagonista. Con elo intentase, xunto con pequenos datos da historia, aparentar un pouco de verdade a unha historia novelesca.
A linguaxe utilizada é sinxela como todos o best sellers e que chega fácilmente ao lector que non esté moi habituado a ler novelas de linguaxe complicados.
Resumindo, este libro acumula todos os caracteres de best sellers polo que non é de extrañar que sexa un dos libros máis libros do ano, debido tamén a que se aproveita da repercusión dun dos máis vendidos dos últimos anos “O código da Vinci”.
Autor: Michael Benoît
Editorial: Grijalbo, novela histórica
Atopámosnos ante un best seller que intenta recoller a xa moi recurrida gran mentira da Igrexa Catolica. Desta banda atopámosnos a un monxe dun pequeño convento perdido de Francia chamado padre Nil. Este é un estudioso dos libros evanxelicos, sobre todo do libro de San Mateo, e neste evanxeo descubre unha pequena verdade incomoda para a Igrexa católica e é a existencia dun posible decimoterceiro apostolo. Esta verdade da que tamén ten coñecemento un compañeiro da abadía que resulta ser o bibliotecario desta abadía, e a vez o único que ten acceso as tres seccións da biblioteca. Este compañeiro chamado Andrei, descubre probas sobre a existencia desta verdade incomoda para a igrexa pasando a ser esta verdade, máis que incomoda para a Igrexa, é unha verdade que a pode destruir, polo que o amigo e confidente do protagonista é asesinado no seu regreso de Roma, atopándose un extrano papel na súa man (a que libro se parece este principio!!).
Nil comeza a investigar, resultando tamén molesto para a Iglexa Catolica, polo que a Sociedade de Pio X (sociedade secreta da Iglexa Catolica) decide traelo a Roma para que permanece vixiado directamente por esta sociedade e para así coñecer da súa investigación.
En Roma, o noso protagonista segue investigando, coa axuda de varias persoas das que a veces terá que desconfiar, porque en Roma non se sabe quen pode ser amigo ou enemigo, nin tampouco se sabe donde te poden estar espiando.
Nesta trama tamén se involucra as outras dúas igrexas monoteístas do mundo (Xudios e Musulmáns). Todos xuntos impedirán que saia a luz unha verdade que os destruiría, e todo elo á espalda do padre Nil.
O argumento e a historia, son rápidos e enganchan ao lector dende o primeiro capítulo, como o son tódolos best sellers, pero por todo o demáis non fai máis que explotar unha historia que tivo relevancia con outros existos como “o código da Vinci” ou “En el nombre de la rosa”.
O que podemos destacar deste libro e dous factores, primeiramente que comeza no final, sendo case todo o libro un gran flash back que engloba tódolos capítulos menos o primeiro e o último. O segundo que podemos destacar deste libro é que entre capítulo e capitulo, inclúense tamén capítulos que supuestamente se narran nos distinto evanxeos da Biblia, e que foron interpretados polo protagonista. Con elo intentase, xunto con pequenos datos da historia, aparentar un pouco de verdade a unha historia novelesca.
A linguaxe utilizada é sinxela como todos o best sellers e que chega fácilmente ao lector que non esté moi habituado a ler novelas de linguaxe complicados.
Resumindo, este libro acumula todos os caracteres de best sellers polo que non é de extrañar que sexa un dos libros máis libros do ano, debido tamén a que se aproveita da repercusión dun dos máis vendidos dos últimos anos “O código da Vinci”.
viernes, 2 de mayo de 2008
FUNCIONARIOS PÚBLICOS?
Voulles facer unha pregunta: Das seguintes días opcións, cal de elas lles parece máis xusta para seleccionar aos funcionarios públicos?
1.- Un procedemento a nivel de todo o estado, no que tras varias probas intelectuais e prácticas, se seleccionen por un tribunal, a aqueles aspirantes que obtiveran as mellores notas.
2.- Un procedemento no que existan dúas fases; unha primeira onde se seleccionen a aqueles candidatos con mellor currículo académico-profesional sen ningún tipo de proba; e unha segunda fase no que un tribunal, formado por compañeiros de traballo seleccionen, entre os que se presenten dos que aprobaran a primeira fase, o que vai a converterse en funcionario; tamén se ningún tipo de proba competitiva.
O cidadán medio, que sexa ecuánime e razoable, elixiría a primeira, posto que desta maneira se respectarían os principios de mérito e capacidade; ademais do principio de igualdade de oportunidade. Ademais, é o sistema que actualmente se está a utilizar en case tódolos sistemas para o acceso á función pública.
É pois aquí onde me xurde unha segunda pregunta: porqué entón a universidade pública elixe aos seus profesores polo segundo sistema? Ou dito de outro modo: Porqué dous candidatos a ser fiscais, xuíces ou avogados do estado teñen que competir entre eles e dous posibles profesores de universidade non poden competir entre eles se queren aspirar a ser profesores?
As respostas que se ocorren para resolver a esta incógnita non son moitas e as que veñen á cabeza non deixan en moi boa posición aos profesores universitarios, xa que o que se demostra do dito dá a entender que os profesores universitarios non teñen un bo nivel intelectual. Cousa que podo confirmar empiricamente que non é certo porque, ademais de haber pasado pola universidade, teño moi bos amigos que agora mesmo están impartindo clase no que se presupón como estandarte da cultura humana e símbolo do progreso, da liberdade e do coñecemento.
É por elo que actualmente non atopo unha explicación que me faga ver o motivo desta lexislación aparentemente inxusta, e polo que vexo, inxustificada. Quedando pois a miña pregunta, como unha pregunta retórica que se lanza ao aire para que alguén atope resposta, ou al menos faga algo para acabar con esta inquedanza.
Por certo, e para rematar cunha pequena ironía que sempre nos ofrece o transcorrer do tempo; o primeiro dos sistemas arriba expostos e preconstitucional, o segundo é o actual…irónico, va que sí?
1.- Un procedemento a nivel de todo o estado, no que tras varias probas intelectuais e prácticas, se seleccionen por un tribunal, a aqueles aspirantes que obtiveran as mellores notas.
2.- Un procedemento no que existan dúas fases; unha primeira onde se seleccionen a aqueles candidatos con mellor currículo académico-profesional sen ningún tipo de proba; e unha segunda fase no que un tribunal, formado por compañeiros de traballo seleccionen, entre os que se presenten dos que aprobaran a primeira fase, o que vai a converterse en funcionario; tamén se ningún tipo de proba competitiva.
O cidadán medio, que sexa ecuánime e razoable, elixiría a primeira, posto que desta maneira se respectarían os principios de mérito e capacidade; ademais do principio de igualdade de oportunidade. Ademais, é o sistema que actualmente se está a utilizar en case tódolos sistemas para o acceso á función pública.
É pois aquí onde me xurde unha segunda pregunta: porqué entón a universidade pública elixe aos seus profesores polo segundo sistema? Ou dito de outro modo: Porqué dous candidatos a ser fiscais, xuíces ou avogados do estado teñen que competir entre eles e dous posibles profesores de universidade non poden competir entre eles se queren aspirar a ser profesores?
As respostas que se ocorren para resolver a esta incógnita non son moitas e as que veñen á cabeza non deixan en moi boa posición aos profesores universitarios, xa que o que se demostra do dito dá a entender que os profesores universitarios non teñen un bo nivel intelectual. Cousa que podo confirmar empiricamente que non é certo porque, ademais de haber pasado pola universidade, teño moi bos amigos que agora mesmo están impartindo clase no que se presupón como estandarte da cultura humana e símbolo do progreso, da liberdade e do coñecemento.
É por elo que actualmente non atopo unha explicación que me faga ver o motivo desta lexislación aparentemente inxusta, e polo que vexo, inxustificada. Quedando pois a miña pregunta, como unha pregunta retórica que se lanza ao aire para que alguén atope resposta, ou al menos faga algo para acabar con esta inquedanza.
Por certo, e para rematar cunha pequena ironía que sempre nos ofrece o transcorrer do tempo; o primeiro dos sistemas arriba expostos e preconstitucional, o segundo é o actual…irónico, va que sí?
jueves, 24 de abril de 2008
RECOMENDACIÓN EDITORIAL
Libro: Pasajes de la Historia
Autor: Juan Antonio Cebrián
Editorial: Ediciones Temas de hoy
Este libro soamente se pode definir como un libro divulgativo da Historia, en onde; o gran divulgador radiofónico recentemente falecido, Juan Antonio Cebrián; se poñen por escrito os temas que foi tratando no seu programa de radio “La rosa de los vientos”, e que ven a supor unha continuación do seu libro anterior denominado como o seu programa de radio.
Entrando xa no contido do libro, hai que sinalar que podemos atopar os feitos de persoaxes históricos, que en maior ou menor medida trocaron en distintos aspectos a Historia; a cal non sería a mesma sen a intervención destas persoas.
O libro entra nas vidas e formas de ser destas persoas ate o máis fondo da súa persoalidade. Tamén analiza os motivos de porque se comportaron dese xeito, tendo o autor certa complicidade cos protagonistas de cada capítulo, alagando as grandes obras e méritos dos persoaxes históricos, e a veces xustificando aos mesmos cando por algún ou outro motivo cometía algún erro. Así, por exemplo, no capítulo no que fala de “Iván IV el Terrible. Cuando el mal se apoderó de Rusia” o autor, sen chegar a xustificar a barbarie sanguinaria deste Zar, si que busca algunha xustificación chegando a recalcar en dúas ocasións que nos últimos momentos da vida deste asasino chega a arrepentirse dos feitos que rodearon o seu mandato.
Os capítulos atópanse ordenados de forma temporal, segundo foron aparecendo ao longo da historia. Desta maneira comeza con Leonidas e a batalla das Termópilas, e chega ate o Varón Rojo (Manfred Von Richthofen), pasando por Alejandro, Rodrigo Díaz de Vivar ou Edgar Allan Poe. Pero non só fala de Homes, senón que tamén fala das grandes mulleres que apareceron ao longo da historia, da súa vida e dos seus feitos, así que fala de Cleopatra, Leonor de Aquitania e de Lucrecia Borgia.
Unha das cualidades que ten este libro e que non só hai capítulos destinados a persoaxes concretos, senón que a veces fai referencia a un conxunto de persoas, e dicir a feitos históricos nos que sobre todo destacaron o valor e tenacidade, a veces dun exercito e a veces dunha sociedade; e así desta maneira ten un capítulo sobre a era Vikinga, e outros sobre a Batalla de Lepanto, da Armada Invencible ou da última carda da Brigada Lixeira.
Como se pode observar, os feitos que se destacan nos capítulos son de carácter moi diverso. Pero o que destacaría do libro, non sería o ben preparado que se atopa posto que se nota que requiriu de gran estudio analítico e histórico por parte do seu autor, nin a grande información que nel se contempla, nin os pequenos detalles históricos; se non a súa sinxeleza, posto que está escrito por un linguaxe que é fácil de chegar ao lector que non é historiador, nin que tampouco sexa un experto lector de libros. Esta cualidade débese a que como dixen ao principio está orientado a ser un libro divulgativo, e non un libro para unha facultade de historia.
Autor: Juan Antonio Cebrián
Editorial: Ediciones Temas de hoy
Este libro soamente se pode definir como un libro divulgativo da Historia, en onde; o gran divulgador radiofónico recentemente falecido, Juan Antonio Cebrián; se poñen por escrito os temas que foi tratando no seu programa de radio “La rosa de los vientos”, e que ven a supor unha continuación do seu libro anterior denominado como o seu programa de radio.
Entrando xa no contido do libro, hai que sinalar que podemos atopar os feitos de persoaxes históricos, que en maior ou menor medida trocaron en distintos aspectos a Historia; a cal non sería a mesma sen a intervención destas persoas.
O libro entra nas vidas e formas de ser destas persoas ate o máis fondo da súa persoalidade. Tamén analiza os motivos de porque se comportaron dese xeito, tendo o autor certa complicidade cos protagonistas de cada capítulo, alagando as grandes obras e méritos dos persoaxes históricos, e a veces xustificando aos mesmos cando por algún ou outro motivo cometía algún erro. Así, por exemplo, no capítulo no que fala de “Iván IV el Terrible. Cuando el mal se apoderó de Rusia” o autor, sen chegar a xustificar a barbarie sanguinaria deste Zar, si que busca algunha xustificación chegando a recalcar en dúas ocasións que nos últimos momentos da vida deste asasino chega a arrepentirse dos feitos que rodearon o seu mandato.
Os capítulos atópanse ordenados de forma temporal, segundo foron aparecendo ao longo da historia. Desta maneira comeza con Leonidas e a batalla das Termópilas, e chega ate o Varón Rojo (Manfred Von Richthofen), pasando por Alejandro, Rodrigo Díaz de Vivar ou Edgar Allan Poe. Pero non só fala de Homes, senón que tamén fala das grandes mulleres que apareceron ao longo da historia, da súa vida e dos seus feitos, así que fala de Cleopatra, Leonor de Aquitania e de Lucrecia Borgia.
Unha das cualidades que ten este libro e que non só hai capítulos destinados a persoaxes concretos, senón que a veces fai referencia a un conxunto de persoas, e dicir a feitos históricos nos que sobre todo destacaron o valor e tenacidade, a veces dun exercito e a veces dunha sociedade; e así desta maneira ten un capítulo sobre a era Vikinga, e outros sobre a Batalla de Lepanto, da Armada Invencible ou da última carda da Brigada Lixeira.
Como se pode observar, os feitos que se destacan nos capítulos son de carácter moi diverso. Pero o que destacaría do libro, non sería o ben preparado que se atopa posto que se nota que requiriu de gran estudio analítico e histórico por parte do seu autor, nin a grande información que nel se contempla, nin os pequenos detalles históricos; se non a súa sinxeleza, posto que está escrito por un linguaxe que é fácil de chegar ao lector que non é historiador, nin que tampouco sexa un experto lector de libros. Esta cualidade débese a que como dixen ao principio está orientado a ser un libro divulgativo, e non un libro para unha facultade de historia.
martes, 22 de abril de 2008
CRÍTICA POLÍTICA OU MACHISMO ENCUBERTO
Nestes días nos que un goberno do Estado acaba de apostar pola paridade, ou case mellor dito, pola primacía da muller sobre o home, en canto a ministerios se trata apareceron por arte de maxia aquelas voces furiosas que critican esta primacía indicando a falla de experiencia de estas ministras. Ampáranse pois en argumentos políticos para criticar a estas membros do goberno…pero mira que casualidade que son os mesmos que tamén criticaron a paridade das listaxes electorais e da inxustiza da lei de igualdade, o que me fai preguntarme se en verdade non estarán encubrindo un machismo nesas críticas, por medo ao progreso da muller no ámbito da igualdade efectiva que tanto merecen.
A ministra máis castigada por estes reproches e a ministra de defensa Carme Chacón, a cal está recibindo dende estes sectores as maiores ofensas de descrédito político que se poidan imaxinar; chegando ao punto de criticar a esta ministra por estar nun posto no que vai a coller, proximamente, unha baixa maternal. Se estiveramos nunha empresa privada as críticas ao empresario que votase a esa traballadora chegarían de tódolos frontes, e se fora nomeada polo xefe para un ascenso ese xefe sería alagado por todos sen quebrantos. Pero estamos no goberno do estado, entón hai que criticar sen sentido e sen respectar aos principios constitucionais máis básicos como é o principio de igualdade entre xéneros... Unha pregunta me xorde a partir de aquí; onde están esas feministas para saír en defensa das ministras, e desta en concreto? Porque creo que a ela tamén hai que defendela porque tamén é muller, e está sendo criticada por ser muller.
É un gran logro tanto de Zapatero; por risco de nomear a unha muller como ministra de defensa (digo risco pois en principio é a institución posiblemente máis conservadora do Estado, aínda que coas últimas declaracións parece que este non é sector crítico, senón que con esta medida e a súa falta de crítica se esta a ver que o exercito español xa non é o exercito dos anos 70; senón que quizais sexa o exercito máis moderno do mundo no aspecto de igualdade e democracia) e sobre todo de Carme Chacón por conseguir ser a primeira ministra embarazada e ser a primeira muller que dirixe o ministerio de defensa.
Os críticos destra ministra alegan a súa falta de experiencia, eu dígolles que a experiencia se adquire co traballo, e Carme é unha grande traballadora política, que ao seu paso por tódolos postos que foi ostentando foi conquerindo méritos e experiencia. E se as críticas se deben a que non ten experiencia militar, hai que recordarlles a eses críticos que de tódolos ministros da democracia que ostentaron ese posto, moi poucos tiñan experiencia e graduación militar, concretamente só os dos primeiros gobernos da nosa democracia que eran militares podían presumir de ser grandes coñecedores do exercito español.
Tamén se lle critica por ser “nacionalista” catalana (debese a que pertence ao PSC). Ironías da vida, eses que a critican por ser unha catalana no ministerio de defensa, son os que defenden a España como unha gran nación indivisible. Con esa crítica que queren dar a relucir? Que os cataláns non son españois e por tanto non poden estar no ministerio de defensa…con eses argumentos danlle máis alas aos nacionalistas de ERC para que digan que Catalunya non é España. Pois eu que creo na diversidade española, creo que, segundo a Constitución (da que eses críticos tanto se enchen as súas bocas, pero soamente cando lles interesa, pois para o que non lles interesa ben que non a citan ou a terxiversan), Catalunya si que é España, e por tanto, Carme Chacón é española, e por tanto con dereito a ostentar o cargo que lle ten, tanto como o maior nacionalista español; ou incluso máis porque seguramente que esa carteira estaría máis controlada nas mans da “nacionalista” Chacón que nas dos “españolistas” que critican a Carme por ser catalana.
Sinalar finalmente dúas cousas; a primeira que de momento non hai crítica posible, pois co seu estado de xestación está disposta a traballar e viaxar ata o último día de xestación; o que é moi loable.
E segundo, que estes críticos sen argumentos sostibles non son capaces de esperar aos 100 días de actuación do goberno para comezar a criticar a actuación dos membros do mesmo. Tan desesperados están por criticar? Pois podían morderse a lingua porque de políticos ou críticos políticos non teñen nada, senón que son meros charlatáns que non teñen outra cousa que facer que intentar destruír o traballo conseguido por tantas mulleres (e homes) para conquerir a igualdade de xénero…sen dúbida que estes críticos aínda non se deron de conta de que estamos no século XXI e que España é, por sorte, unha democracia dende fai 30 anos e en onde se propugna como base fundamental o principio de igualdade do artigo 14 da constitución.
A ministra máis castigada por estes reproches e a ministra de defensa Carme Chacón, a cal está recibindo dende estes sectores as maiores ofensas de descrédito político que se poidan imaxinar; chegando ao punto de criticar a esta ministra por estar nun posto no que vai a coller, proximamente, unha baixa maternal. Se estiveramos nunha empresa privada as críticas ao empresario que votase a esa traballadora chegarían de tódolos frontes, e se fora nomeada polo xefe para un ascenso ese xefe sería alagado por todos sen quebrantos. Pero estamos no goberno do estado, entón hai que criticar sen sentido e sen respectar aos principios constitucionais máis básicos como é o principio de igualdade entre xéneros... Unha pregunta me xorde a partir de aquí; onde están esas feministas para saír en defensa das ministras, e desta en concreto? Porque creo que a ela tamén hai que defendela porque tamén é muller, e está sendo criticada por ser muller.
É un gran logro tanto de Zapatero; por risco de nomear a unha muller como ministra de defensa (digo risco pois en principio é a institución posiblemente máis conservadora do Estado, aínda que coas últimas declaracións parece que este non é sector crítico, senón que con esta medida e a súa falta de crítica se esta a ver que o exercito español xa non é o exercito dos anos 70; senón que quizais sexa o exercito máis moderno do mundo no aspecto de igualdade e democracia) e sobre todo de Carme Chacón por conseguir ser a primeira ministra embarazada e ser a primeira muller que dirixe o ministerio de defensa.
Os críticos destra ministra alegan a súa falta de experiencia, eu dígolles que a experiencia se adquire co traballo, e Carme é unha grande traballadora política, que ao seu paso por tódolos postos que foi ostentando foi conquerindo méritos e experiencia. E se as críticas se deben a que non ten experiencia militar, hai que recordarlles a eses críticos que de tódolos ministros da democracia que ostentaron ese posto, moi poucos tiñan experiencia e graduación militar, concretamente só os dos primeiros gobernos da nosa democracia que eran militares podían presumir de ser grandes coñecedores do exercito español.
Tamén se lle critica por ser “nacionalista” catalana (debese a que pertence ao PSC). Ironías da vida, eses que a critican por ser unha catalana no ministerio de defensa, son os que defenden a España como unha gran nación indivisible. Con esa crítica que queren dar a relucir? Que os cataláns non son españois e por tanto non poden estar no ministerio de defensa…con eses argumentos danlle máis alas aos nacionalistas de ERC para que digan que Catalunya non é España. Pois eu que creo na diversidade española, creo que, segundo a Constitución (da que eses críticos tanto se enchen as súas bocas, pero soamente cando lles interesa, pois para o que non lles interesa ben que non a citan ou a terxiversan), Catalunya si que é España, e por tanto, Carme Chacón é española, e por tanto con dereito a ostentar o cargo que lle ten, tanto como o maior nacionalista español; ou incluso máis porque seguramente que esa carteira estaría máis controlada nas mans da “nacionalista” Chacón que nas dos “españolistas” que critican a Carme por ser catalana.
Sinalar finalmente dúas cousas; a primeira que de momento non hai crítica posible, pois co seu estado de xestación está disposta a traballar e viaxar ata o último día de xestación; o que é moi loable.
E segundo, que estes críticos sen argumentos sostibles non son capaces de esperar aos 100 días de actuación do goberno para comezar a criticar a actuación dos membros do mesmo. Tan desesperados están por criticar? Pois podían morderse a lingua porque de políticos ou críticos políticos non teñen nada, senón que son meros charlatáns que non teñen outra cousa que facer que intentar destruír o traballo conseguido por tantas mulleres (e homes) para conquerir a igualdade de xénero…sen dúbida que estes críticos aínda non se deron de conta de que estamos no século XXI e que España é, por sorte, unha democracia dende fai 30 anos e en onde se propugna como base fundamental o principio de igualdade do artigo 14 da constitución.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)