A VIAXE DUN DÍA: COCA E CUELLAR.

O primeiro artigo será sobre a última viaxe polas terras castelán-leonesas; aínda que non será a única nos vinddeiros días.
Esta viaxe é de realizar nun só día intenso polas terras segovianas. O día comezará visitando a vila de Coca; á que se pode chegar ben dende Valladolid ou dende Madrid. Unha vila no que os aires da historia chegan até o gran imperio romano, pois este é o lugar de nacemento de Flavio Teodosio “o Grande”; un dos dous emperadores romanos nacidos na provincia hispánica.
Chegando dende Valladolid (como o fixen eu) a imaxe é preciosa, como se pode ver na primeira das fotografías na que se ve ao fondo o castelo e a torre de San Nicolás.
Unha vez que se entra na vila, estaremos ante unha vila tipicamente castelá con casas de pranta baixa, sobre as que destacan catro monumentos. O primeiro é a igrexia gótica rematada de contruir en 1520 sobre unha igrexa románica anterior. Está construída en ladrillo, ainda que os seus contrafuertes son en pedra caliza. E a única das sete igrexas coas que algunha vez chegou a contar Coca.
O segundo dos monumentos, é visible dende calquera punto da vila é a Torre mudexar de San Nicolás. Unha torre que foi o campanario dunha igrexa mudexar do século XII actualmente derruída. Ten unha envaegadura de cinco pisos de alto, dándolle un toque de distinción a esta gran vila.
O terceiro dos monumentos e o pequeño pedazo de muralla que se conserva. Estamos ante uns 200 metros de muralla medienval, aínda que os seus orixes remóntanse a época romana. Só se conservan estos poucos metros, ainda que orixinalmente rodeaba totalmente a vila, xa que cando a vila creceu as novas vivendas construíronse sobre a muralla e posteriormente foi derruída para aliviar o aglomeramento da vila e dar máis hixiene á mesma; utilizándose a muralla como canteira polos veciños. Xunto este pedazo de muralla atoparemos dous cabalos na parte exterior de orixe romano, e un busto dedicado a personaxe máis insigne desta vila Teodosio. Á muralla pódese subir, e se vai bo tempo pódese ver os montes entre as provincias de Segovia e de Madrid e se prestamos atención podemos ver como a forma das montañas parecen unha muller recostada (aínda que hai que votarlle imaxinación).
Aproveitando uns poucos metros da muralla e un antigo castelo, atopamos o castelo-palacio de Coca. Foi mandado construír no século XV por Fonseca, e aínda que a súa construcción en ladrillo parece que lle outorga debilidade, o grosor dos seus muros da unha impresión de rudeza e grandeza increíble. O castelo foi seríamente danado polas tropas napoleónicas, aínda que reconstruído conxuntamente entre a que era a súa propietaria; a duquesa de Alba (algo moi usual nestas terras castelás que esta nobre teña grandes propiedades); e a Xunta de Castela e León para albergar a escola de capataces agrarios. Actualmente pódese visitar e ver os innumerables ocos que alberga.
Toda esta visita levaralle ao visitante toda a mañá, pois ademais sempre hai outros monumentos que ver como é o “centro cultural Fonseca”, o Hospital de “Nuestra Señora de la Merced” ou o “Puente Chico” de construcción medieval. Por en, recomendo ao lector que queira visitar a zona, que coma na zona, pero os seus produtos típicos, que lle ofrecerá calquera restaurante-bar da zona e que son, a saber, os produtos ibéricos, a cría de porco asado (“cochiñillo asado”) e de postre, piñóns.
Despois dun xantar algo forte, a tarde será doutra vila preciosa: Cuellar, que se atopa a uns 15 quilómetros de Coca. Por desgraza eu non tiven tempo de podelo ver todo xa que tiven a mala sorte de utilizar a tarde do domingo para todo, pero o pouco que puiden ver impresiona. O castelo é moito máis impresionante que o de Coca, xa que a construción é de pedra, o que supón que pareza moito máis rudo é resistente, aínda que máis pequeno en altura. A pena é que parte da súa muralla exterior non existe ao estar completamente derruída no momento de reconstrución do castelo.
En fronte ao castelo atoparemos unha igrexa no que o campanario, máis que un campanario é un minarete, e dicir, unha torre de vixilancia que seguramente formaba parte da muralla exterior do castelo, e sería aproveitada cando o castelo foi deixado de ser útil. Esta teoría é lóxica porque a igrexa é posterior, no seu estilo e material á do seu campanario, o cal se parece máis ao castelo.
Finalmente puiden ver unha das igrexas de Cuellar, de estilo románico aínda que xa comezan a divisarse carácteres de estilo gótico nos seus contraforte exteriores que están independentes da parede que forma a igrexa.
Ata aquí todo o que puiden ver nunha intensa tarde de domingo do final de inverno, quedándome para outro día rematar a visita a Cuellar e visitar Íscar; a terceira vila importante da zona e que de camiño de volta a Valladolid, puiden ver que ten unha fortificación bastante interesante; aínda que a escuridade pode confundir ao ollo humano.
Para máis coñecemento e información sobre a zona pódese ver ás páxinas web:
Concello de Coca: http://www.coca-ciudaddecauca.org/
Concello de Cuellar: http://www.aytocuellar.es/

Estou de volta

Despois destas longas vacacións volto outra vez a este blog. A verdadde, mais que estar de vacacións estiven ocupado facendo diversas cousas, ademáis de dedicarme a viaxar para recolectar artigos para este caderno de vitacora dixical.

En todo caso espero votar con máis forza e ganas que antes e sobretodo facendo artigos interesantes nos que todos vos tamén podedes participar.

Douvos de novo a benvida es espero que en pouco tempo poida comenzar con esta nova andaina da que considero o blog con máis variedade e libertade do mundo da internet

ASESINOS FORA

Este blog e o seu responsable quer achegar aos familiares da nova víctima de ETA, o empresario Ignacio Uría, o seu máis sentido pésame; así e como aprobeitar para condear este atentado e todos aqueles actos de violencia que proveñan da barbarie terrorista que intenta destruir unha democracia enreizada en toda España dende hay xa máis de 30 anos.

Os asesinos de ETA só perseguen causar medo na sociedade vasca e, por irradiación, en toda a sociedade española. Un medo que intentan impor para conseguir os seus fíns.

Nunha sociedade democrática como é a española, non se pode tolerar ningún tipo de violencia impositiva, e menos aínda para alcanzar o poder...por elo tódolos deócratas témonos que unir para facer un frente común para que este tipo de actos de barbarie terrorista finalicen, e que dunha vez por todas tódolos cidadáns vascos poidan expresar libremente as súas ideas, así como a exercer libremente a súa profesión como neste caso pretendía Ignacio Uría.

Todos xuntos podemos conquerir o fin da violencia de ETA.

E para todos aqueles que seguen apoiando a barbarie asesina deste grupo de energumenos incultos facerlles unha pregunta: os asesinos que matan a un empresario que está dando postos de traballo en Euzkadi e que dá beneficios económicos así como progreso as terras de Euzkadi, son os que pretenden facer esas terras un lugar prospero??

Dende este blog dicir finalmente: CONTRA O TERRORISMO E POLA DEMOCRACIA ETA NON, ETA EZ.

CALATAYUD E A SÚA COMARCA

Cidade, situada ao leste da provincia de Zaragoza e en plena Cordilleira Ibérica, ten escondidos fermosos tesouros tanto culturais, como naturais.
A nivel cultural termos que destacar as diversas construcións distribuídas, non só pola cidade en sí, senón tamén por toda a extensa xeografía, con monumentos dignos de ver. Pero se dúbida o que destacaría sería a que poderíamos chamar xoia da coroa de Calatayud, que é un fresco de Goya, pintado cando este famoso pintor español dos séculos XVIII e XIX tiña 17 anos, polo que é a primeira obra coñecida deste pintor. Esta obra pictórica, podémola atopar na propia cidade de Calatayud, na súa igrexa principal. Esta obra está realizada, non sobre un lenzo, nin tampouco nunha parede, senón sobre madeira e son as portas dun armario-relicario. Pero a verdade, xunto a esta xoia pictórica podemos atopar outras xoias no museo privado da parroquia, que se pode visitar por un módico prezo de 1,50 € no que se inclúe a un guía; que sen ser experto en arte; explica toda dunha forma que pode chegar a ser maxistral. Un pequeno apuntamento deste museo é que atoparemos un armario no que se atopan tódolos arcanxos dos santos sacramentos, dos que nos asombraremos (como o fixen eu) que son catro os arcanxos e non tres como normalmente se pensa.
Despois de ver esta asombrosa igrexa e o seu museo, o visitante pode pasear polas diversas rúas da cidade no que verá obras arquitectónicas nos que atopará diversos tipos arquitectónicos, entre os que atoparemos o mozarabe, o románico, barroco e inclusive psudo-neoclásico, ou algo que así me pareceu nunha fachada dunha igrexa. Todas estas construcións estarán feitas en pedra ou en ladrillo. Existe, preto da praza maior unha igrexa (tan grande coma unha catedral) feita de ladrillo; a cal me impresionou debido a que xamais vin algo parecido na Nosa Terra galega.
A cume da visita a cidade de Calatayud é a visita ao seu castelo árabe. A verdade é que a súa conservación non é moi boa, pero xa se están tomando medidas para evitar a súa destrución polo paso do tempo. En todo caso a súa visita merece a pena, pois é impresionante a extensión que cobren os seus muros máis exteriores, así e como a fortaleza atópase dividida en dúas partes, unha en cada colina da cidade.
Deixando xa a visita á cidade de Calatayud non se pode deixar de visitar o “Monasterio de Piedra”. Situado no nacemento do río “Piedra”, o mosteiro foi construído no século XI e XII, e aínda que despois da desamortización de Mendizábal foi parcialmente destruído pola deixadez e polos espolios cometidos polos veciños da zona, ate que foi adquirido por uns nobres. O mosteiro pódese visitar só en parte, pois a outra parte está dedicada a un Hotel. Mentres se espera polo guía para a visita (a visita é sempre guiada) pódese visitar a exposición permanente sobre o chocolate, posto que este foi o primeiro lugar onde se fixo chocolate por primeira vez en Europa.
Pero o máis importante do mosteiro non é a construción en si, se non todo o parque que o rodea, onde a auga xoga por entre as terras, formando cataratas impresionantes. A visita non só merece a pena, se non que é imprescindible. Por entre a natureza a paz invade todo o corpo e a alma. Agora sei porque estaba situado un mosteiro nesa zona, xa que era a mellor forma de reflexionar e atopar a paz espiritual. A ruta, tan só por entre os camiños que percorren toda esa maravillosa natureza dura entre unha hora e media e dúas horas. Mais non só atoparemos paisaxes, se non tamén mostras de cetrería con todo tipo de aves. Toda a visita ao mosteiro, incluída a visita guiada polo mosteiro, a visita ao parque e a cetrería son 12 €.
Tamén o visitante ten que realizar unha parada obrigada nas Hoces do Río Me4sa en Jaraba que se caracterizan por ser un desgaste do río nas montañas arcillosas da zona. Impresiona a capela existente no medio das hoces e a media altura entre o chan e o ceo.
Finalmente os viaxeiros que percorren a zona deben visitar tódolos pobos do alrededor porque sempre van encontrar cousas interesantes; así terá á súa disposición Castrejón de las Armas, Ateca, Jaraba, Nuévalos, Terrer, Alhama de Aragón…
O viaxeiro non pode deixar esta zona de Zaragoza sen levarse antes para casa un pouco de chocolate de Ateca, que se vende en tabletas de un kilo, e do que dou fe de que está moi rico.
Unha curiosidade final é que en todos as aldeas, vilas, e na propia cidade de Calatayud, as torres, os campanarios das igrexas, e algúns edificios atópanse torcidos e a punto de caer…a resposta ao enigma de porqué están así radica no solo, xa que a zona está formada por terreos calcareos xunto con terreo estable, o que fai que si se filtra auga nunha zona calcarea, esta desfaise, facendo torcer o edificio ao desprazar a súa cimentación.

OBAMA: A REALIDADE DA ILUSIÓN

Tiven un sono no cal a esperanza volvía a rexurdir na Humanidade. Tiven un sono no que, por fin, a raza e a cor da pel non importa para chegar ao máis alto. Tiven un sono no que a xuventude e a ilusión polo cambio chegaba ao goberno da nación máis poderosa do mundo.
Ese sono é hoxe unha realidade coa elección de Obama como presidente dos Estados Unidos de América. O novo presidente creará historia, non só por ser o presidente con menos idade dos EE.UU., nin tampouco por ser o primeiro presidente negro da breve historia da, agora, nación máis importante do Mundo (demostrándose así que a cor da pel non pode impedir a ningunha persoa conseguir os seus sonos e compensando a longa historia de marxinación desta raza nos EE.UU.); se non que tamén o será porque espertou, non só nos estadounidenses, se non en case todo o mundo, unha grande espectativa, unha forte ilusión e, sobre todo, unha incontable esperanza de cambio.
Un cambio para un mundo mellor, un mundo de paz e de prosperidade en todo o planeta…pois este norteamericano multiracial soubo crear ilusión entre norteamericanos de tódalas razas e de todo o pais coa súa retórica chea de esperanza nun futuro mellor (we can change).
Pero, agora, despois da resaca electoral e de espertar dunha longa noite de reconto de votos e festexos fagámonos unha pregunta: o cambio pódese dar?; dito doutra maneira, o “yes, we can”, pódese facerse realidade?
É claro que o primeiro paso está dado, o cal foi que os estadounidenses (cidadáns conservadores por natureza) apostasen por un cambio, que en primeiro momento parece radical…pero este é un primeiro paso no camiño longo que nos espera se queremos facer realidade as promesas ilusionantes de cambio e de futuro esperanzador. Porque o difícil chega agora. A realidade que agarda é un mundo en crise, un mundo en guerra contra o terrorismo, un mundo onde o cambio climático é unha realidade; un mundo onde a maioría de habitantes está na extrema pobreza… e a realidade, tamén di que un só home (por moi poderoso que sexa) non pode cambiar o mundo el só.
A sociedade dos EE.UU. ten que cambiar de forma de ser e de pensar para poder axudar a cambiar o mundo que o rodea. Esa é a grande labor que agarda a Obama. É que a realidade dos EE.UU. é unha sociedade moi nacionalista e conservadora, a cal so lle interesa os problemas dos propios EE.UU e a súa propia seguridade económica, política, institucional e defensiva. E iso é palpable, pois millóns de persoas seguiron votando a McCain, ou a representación do ultra conservadurismo, do neoliberalismo en quebra e das guerras preventivas como arma de defensa. E para poder cambiar o mundo terá que cambiar esta forma de ser dos Norteamericanos, e para elo terá que rodearse de políticos que tamén queiran o cambio e teñan as mesmas ilusións para conseguir un mundo mellor.
Máis aínda que os teña, fará falla tempo, recursos e predisposición ao cambio, e iso é algo que so se demostrará andando. E como di o refrán de que “o movemento demóstrase andando” haberá que ver pouco a pouco se toda esta euforia de ilusión para o cambio se aplica a unha realidade bastante desoladora.
Non quero ser a persoa que sexa tachada de pesimista e nin de ave de mal augurio, pero a historia demostra que sempre que algunha persoa intentou un cambio radical nos EE.UU. acabou sendo vítima dun asasinato. Lincoln, Martin Luter Kin, ou Kennedy son exemplos reais desta teoría. Ademáis, aínda que a carreira de Obama está chea de esperanzas feitas realidade, o certo é que como presidente non fixo nada polo que este exceso de ilusión pode levar a unha grande tristeza porque os cambios non se producen ou porque o novo presidente non era o que desexamos. Polo que o mellor despois desta ilusión que existe en tódolos medios, o máis sensato é mirar se o cambio se produce, e sobre todo colaborar para que este cambio sexa realidade, porque todos somos os que debemos de cambiar o mundo na pequena parcela na que nos tocou vivir, facendo así posible a adaptación da frase dun ex presidente americano a un contexto mundial, podendo ser agora “non preguntes o que o mundo pode facer por ti, se non pregúntate o que o ti podes facer polo mundo”.
Pero os españois deberíamos de aprender algo dos americanos, como dixo Gabilondo deberíamos de aprender, como despois dunha forte batalla electoral entre os candidatos que case supón a división o pais en dous bloques, a figura da presidencia dos EE.UU. non sufra danos e sexa indiscutible; recoñecendo a derrota e ofrecendo lealdade ao novo presidente o contrincante perdedor. E iso é así dende sempre. En España isto non ocorre e así o presidente de España é atacado sen contemplación, incluso antes de ser elixido, e incluso é posto en dúbida o resultado electoral (exemplo das eleccións de 2004 e da postura do PP durante os 4 anos seguintes de goberno, restando credibilidade ao mesmo).
Pero os políticos españois tamén deben de aprender outra lección, neste caso de Obama; e é a ilusión que esperta, algo que actualmente non sucede con ningún político español como se pode demostrar coas enquisas oficiais. Polo que os políticos deben de reflexionar sobre esa falla de ilusión que esparcen, e intentar volver a crear unha ilusión nos españois para coa política e de que os políticos poden mellorar este país.

A RIBEIRA SACRA: SANTUARIO NATURAL.

Auga, pedra e natureza son as tres palabras coas que se pode definir a visita a estas terras do norte da provincia de Ourense. A Ribeira Sacra é un territorio onde o ser humano moderno (o ciber-urbanita) pódese reencontrar de novo coa súa parte natural soamente con ver a paisaxe con que o recibe esta rexión galega. Poderíase definir como miles de árbores autóctonos escoltan o sutil baile entre as montañas e as augas do río Sil.
Pódese chegar a esta zona dende a cidade de Ourense ou ben por Luíntra ou ben (si se quere percorrer mais quilómetros que se verán remunerados polas vistas) por Castro Caldelas. No primeiro caso levarate directamente a Santo Estevo de Ribas de Sil e no segundo caso terase que pasar primeiramente por Parada de Sil. En todo caso a última parte do viaxe será a través dunha estreita estrada comarcal que, aínda que preciosa ao estar escoltada polas árbores, e perigosa por ser estreita e con moitas curvas.
Cabe destacar, entre toda esta fermosura os mosteiros, máis que construídos, incorporados a esta terra. O primeiro é o Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil (o cal podemos ver na fotografía) reconvertido en Parador Nacional. A súa visita, aínda que non pode ser completa xa que a maioría está destinado a fins do parador, faite ver como debería ser a vida de recollemento dos moradores orixinais da construción, así como da paz interior que deberían de atopar, non só vendo aquela paisaxe abrupta chea de carballeiras e castiñeiros, senón estando perdidos entre aquelas pedras centenarias esculpidas a man por mestres pedreiros que rebordan á vez frialdade pero tamén agarimo e como sempre tranquilidade. O estilo románico flora por todas as esquinas deste mosteiro, aínda que reconstruído nalgúns puntos. No mirar coidadoso pódese observar pequenas criaturas de todo tipo nos dinteles das columnas, así como escenas da biblia. Reprodución por outra parte moi típicas da época deste mosteiro. A igrerxa do mosteiro (tamén románica), impresionará pola súa grandiosidade interior, e é que dende fora o que a visite non se espera atopar nada parecido como ao que se ve.
Aproveitando a estancia neste lugar, non pode o visitante esquecer de facer unha ruta de sendeirismo que o faga percorrer entre as árbores centenarias do lugar. Se a súa visita comeza neste Parador Nacional pode comezar unha pequena ruta de sendeirismo que o levará ate o río Sil, ao fondo do canón que leva o seu propio nome. Se esta ruta a fai na época das castañas poderá ter o gusto, non só de oír e ver como caen, senón que tamén poderá comelas…aínda que hai que ter coidado porque está prohibido collelas das fincas privadas e sobre todo con que non che caia ningunha na cabeza.
Pero existen unha multitude de rutas de sendeirismo neta terra, nalgunha delas poderá descubrir vellos soterramentos da época prerromana, como son as mámoas (a ruta leva o seu mesmo nome e comeza tamén no mosteiro) ou as pequenas vilas que se atopan asentadas por toda este canón do Sil e que viven sobre todo do sector primario e das visitas turísticas.
Para continuar o visitante terá que visitar o mosteiro de Santa Cristina (románico do S. XI) situado cerca de O Castro; o cal, como contrapunto do anterior non se atopa case que visitado, posto que non é Parador Nacional, concretamente atópase abandoado, aínda que está parcialmente reconstruído, pero a súa visita merece a pena, porque se atopa plenamente integrado na natureza…tan integrado que a el só se pode acceder andando por un sendeiro de pedra. Do lugar emana tranquilidade e silencio, roto sóamente polo cantar dos paxaros e o fluír continuo do río Sil. Eu que tiven o pracer de visitalo no solpor do día a impresión aínda foi moito mellor, e o único que apetecía era quedar a pasar a noite naquela tranquilidade que parecía eterna.
O visitante non se pode ir sen antes coller o catamarán que o recorrerá a ver toda a zona dende o punto de vista do río. Cun custo duns 12 € a visita merece a pena, sobre todo se é acompañado pola parella porque recorrerá o sinuosos contonear do ría Sil e poderá ver as marcas deixadas polo paso continuo das augas entre as montañas graníticas galegas. Unha viaxe romántica que permanecerá eterno no recordo dos que o fagan. Aínda que recomendo reservar antes a entradas porque en tempada alta a entradas escasean. Por certo o embarcadoiro dende onde sae o catamarán atópase en Parada de Sil.
En canto a poder pasar a noite nestas terras, existen multitude de pensións existentes polas vilas da zona, aínda que si se quere dar un caprichiño poderá reservar unha habitación no Parador Nacional do Mosteiro de Ribas de Sil. Pero existen caprichos máis pequenos como son os bungalós que existen entre Parada de Sil e o Mosteiro de Santa Cristina.
Por certo non se poderá ir da zona sen catar, ben na comida, ben na cea un viño con denominación de orixe “Riveira Sacra”, aínda que eu prefiro o froito típico da zona…as castañas.
Para os que sexan un pouco máis aventureiros e lles guste o deporte poden probar a facer o “Camiño Real” que dende Peares a Parada de Sil. Aínda que esta ruta é para xente ben preparada, pois so 27 kilómetros ao longo do río Sil por sinuosos camiños, non só de terra, senón tamén de asfalto caracterizándose polos seus cambios de oscilacións. Pero o esforzo merece a pena, non só polas vistas, senón porque por este camiño poderá ver as aldeas da zona, coñecer a súas xente e, o máis importante, coñecerse a un mesmo e á persoa ou persoas que o acompañen.
Da miña viaxe por esas terras leveime moitas lembranzas e moi vos recordos pero se me tivera que quedar con algo sería coa tranquilidade que me envolveu, a grata compañía coa que fun e sobre todo coas ganas de volver para descubrir máis secretos que garda estas terras tan achegadas a miña cidade; e que ten razón o dito de que “non se sabe o que se ten ata que se perde”.

O CAMBIO CLIMATICO E AZNAR

Parece que existe unha norma non escrita na cal se sinala que os ex-presidentes de Goberno teñen dereito a un cupo de dicir tonterías e burradas. O último (pero seguramente non derradeiro) en facer uso de este dereito foi José María Aznar. Na presentación do libro "Planeta azul (non verde)" do presidente checo Václac Klaus (que nega o cambio climatico), soltou unha barbaridade case que tam parecida como a dque dixo Rajoy do seu primo. E que nesa presentación, dixo que actualmente o cambio climatico non pode ser unha presferencia polo que non se debe de invertir diñeiro público para ese fin, cando existe a actual crise financeira. Como se pode observar, o firmante do protocolo de Kioto, prefire que se invirta o diñeiro público en salvar económicamente as entidades financieiras actualmente en crise, que en salvar o planeta... Como se salvando a crise dos bancos o mundo estivera a salvo!

Estamos vendo a verdadeira cara de Aznar, o único que lle interesa e a economía... dos bancos claro. O maior impulso do neoliberalismo en España coas privatizacións das xollas da coroa (v.gr. Iberia),e da non intervención do estado na economía; agora indica que o Estado debe de gastar o diñeiro público en salvar os bancos da banca rota deixando de lado as políticas contra o cambio climático. Que ironías ten o mundo...ou mellor dito como nos arrimamos ao lume que máis quenta segundo nos conveña...Según Aznar agora debemos de salvar a eses bancos que ate o de agora enriqueceronse co endebedamento dos cidadáns e que a política neo-liberal permitiu que esoes bancos se enriqueceran e que agora, cando chegan os problemas non poidan facer frente aos seus problemas tendoos que salvar de afogarse no seu propio lodazal... E olvidarnos de que o planeta está enfermo, posto que o planeta non interesa porque o planeta enriquece a todo o mundo mentres que os bancos aos que agora se están salvando soamente enriquecen a uns poucos (seguramente que a Aznar e un deles) para que así eles sigan controlando o destino da Humanidade, aínda que esta sexa a extinción porque se non coidamos o planeta no que vivimos, por moito que os bancos estén a salvo da crise e teñan liquidez, non lles vai a servir de moito.

Pero aínda dixo mais cousas sobre o ecoloxismo, concretamente que os abandeirados do ecoloxísmo buscan o interés persoal e o alcanzar o poder, así como afogar a democracia ao ser abandeirados do apocalipsis e inimigos da liberdade...criticas moi parecidas ás que sinalaba cando estaba na presidencia do Goberno respecto dos opositores a guerra de Iraque ou dos "nunca máis" aos chamalos "cans desleais".

Mais se esto non fora pouco atrebese a dicir "No sé si hay un cambio climático en el que es -o no- determinante la acción del hombre", sembrando as dúbidas sobre a existenza do cambio climático, cando está máis que demostrado que actualmente estamos sufrindo os efectos ou senón so vasta mirar as casquetes polares ou sen ir tan lonxe a desertización de España. Pero aínda para máis inri atrebeuse a dicir que en calqueira caso é "un problema que quizá, o quizá no, tendrán nuestros tataranietos". Desta maneira cita as frases típicas dos que consideran o planeta como un mero obxeto para utilizar é que sexan as xeracións futuras os que soluciones os problemas que nós deixamos. Esto é unha actitude típica dunha persoa desfasada e fora do seu tempo.

Por certo,despois de esto o "primo de Rajoy" é un ecolixsita radical comparado a Azanr...

En todo caso, está claro que ao ex-presidente de goberno faille moito mal facer 2000 abtominais ao día porque ímpide que a sangue le chege ben ao cerebro, posto que as burradas que soltou o día de onte, xunto coa frase de "y quien quiere que conduzcan por mi" mentres brindaba con viño, criticando así a campaña do goberno para evitar os accidentes; e o que fan entender...

Concluíndo xa con este artígo dicir que dunha vez habería que terminar con este dereito non escrito dos ex-presidentes de goberno, de dicir tonterías unha vez que terminan a súa carreira política porque a verdade é que é indignante oír as veces as cousas que dí Aznar, como no seu momento dixo Felipe González, que algunha destas frases "incorrectas" ten.