DIAS DE VACACIÓNS

Estamos entrados no me de agosto, o mes por excelencia do momento de pechar todo e irnos aos memos sitios abarrotados que o noso bolsillo nos permita…Nótase que neste país as vacacións incrustaronse na noso interior como un xen máis…o número 24…

Así todo o mundo se vai de vacacións , á praia, á aldea, ou á otra parte do mundo, pero en agosto cóllese vacacións!! Así que durante estes días nos esquecemos da crise e de todos os problemas do país, como se non existirán...incluso os políticos…e así todos os nosos queridos diputados, senadores, parlamentarios membros do goberno e resto de calaña política diríxense ao seu destino vacacional, como se se poidese apagar os problemas deste país como se apaga una luz….durante estos días xa non importa a crise económica, o número de parados, os casos de corrupción ou os problemas laborais…

E que a verdade os nosos políticos teñen moito traballo e por eso precisan destas vacacións…un traballo agotador dedicado á descalificación do contrario e a búsqueda dos intereses dos lobbis, do FMI, do Gran Capital (sexa quen sexa este Sr. ou Sra) e de Ánxela Merquel (que en sí é un lobbi)…e todo elo remunerado con minisoldos, sen posibilidade de cobrar comisión ou sobresoldos…non sei se se nota que tento ser irónico, porque vergoña lles devia de dar a estos supostos servidores públicos de coller vacacións nesta época.

A modo de exemplo do traballo que fixeron os nosos políticos a nivel estatal decir que por exemplo, os 350 diputados e doucentos e pico senadores aprobaron un total de 13 LEIS EN 8 MESES QUE LEVAMOS DE ANO!!!...se temos en conta que en xaneiro están de vacacións fai una media de DUAS POR MES!!!. Con elo non digo que deberán sacar una por día, pero coa marabunda de normativa e de normas con enormes defectos, creo que polo menos deberían de traballar un pouco mais.

Pero esto das leis só é un exemplo do gran traballo das nosas señorías, porque as preguntas parlamentarias mellor deixalas esquecidas porque para calquer persona pode ser un insulto ver as preguntas inútiles que fan, deixando de lado as grandes preguntas que deberías de facer o Goberno… e que este debía de contestar; pero como traballa moito non pode facer...

Goberno, que agora está desaparecido…xa non hai problemas… xa non hai Barcenas, nin problemas de prima de risco (tamén se debeu ir de vacacións), nin parados…

Pero non pasa nada, pois en agosto todo se vai de vacacións…así que todo quedará para septembro…ou outobro…ou para o ano que ven, porque; en fin; a eles non lles afecta nada desto, e se os problemas non se resolven…non pasa nada!!….que aínda quedan tres anos para as próximas eleccións.

ARRANCAMOS

É momento de voltar a escribir, é momento que retomar ás verbas para atacar todo aquello que creo que está mal neste mundo que se desmorona nesta crise total e que parece que se enraiza nesta sociedade.

Voltar á luz despois de tantos anos vai a resultar difícil e complexo, pero creo que teño que facelo, porque desde ás novas tecnoloxías pódese instar a esta sociedade aletargada a levantarse deste pozo negro n oque se atopa e conquerir o combio que tanto necesita.

Non creo que eu só sexa o que vai a levantar esta sociedade pero si que creo que son un máis que se debe de sumar aos miles que cada día máis enchen ás redes sociais para conquerir o momento da masa que permita o cambio tan necesario.

Tamén, é sen perder o orixe deste blog…falaremos de cultura, viaxes e do que se tercie. Agardemos que desta vez sexa posible a continuidade.

RECOMEZO

Boas a todos aqueles que estaban esperando que se volvera a publicar dende este blog que se caracteriza pola veracidade e a honradez...a partires de hoxe voltamos con mais forza e a seguir a decir a opinión personal da realidade actual, pois hoxe o que se precisa para sair destes tempos de escuride é un faro de opinión veraz...e este vai a ser o que aconteza a partir de agora...un súdo é ata pronto.

CONFERENCIA SOBRE O CAMBIO CLIMÁTICO

A miña primeira experiencia nun curso de verán como conferenciante, e non como participante, foi digna de ser repetida. Os nervios invadíronme dende o primeiro momento, e mentres os outros dous conferenciantes expuñan as súas ponencias eu seguía pensando en como comezar. Pasaron pola miña mente miles de formas de expoñer os coñecementos adquiridos nas semanas anteriores sobre o cambio climático, pero ao final comecei facendo referencia a ponencia anterior e centrando a conferencia nas responsabilidades que temos cada un dos cidadáns no cambio climático.
Era un cambio con respecto as dúas anteriores ponencias e é que a primeira era dada por un profesor universitario especialista en economía aplicada ao cambio climático e a segunda polo concelleiro de medio ambiente do Concello de Nigrán centrada no urbanismo do concello de Nigrán con respecto ao cambio climática, pero cunha perspectiva negativa sobre o futuro que nos agarda; polo que decidín centrala na esperanza de que o cambio climático, aínda que sexa unha realidade, pódense extinguir, ou polo menos reducir, os seus efectos.
Ao longo dos minutos seguintes, aínda que poucos, intentei dar datos sobre a situación do cambio climático en España, de que os cidadáns somos parte do problema (e non só as industrias e as administracións), pero esperanzado no cambio porque tamén somos parte da solución xa que os gases invernadoiro que emiten os cidadáns dende as súas casas son un 30€ do total, así que todos de maneira individual e conxunta somos os que temos que traballar para deixar de emitir un exceso de CO2 a atmósfera.
Puxen exemplos que fun recopilando ao longo da fase de estudo, algún deles relacionados coa Confederación Hidrográfica del Duero e a xestión das augas.
O tempo pasou rápido, aínda que os nervios perviviron ata o derradeiro minuto, así que ao rematar sentín un alivio (pero tamén satisfación) cando dixen que “todos somos parte do problema, pero todos temos que ser parte da solución”.
Tamén cometín erros por mor dos nervios e así dixen que a enerxía renovable en España é un 20€ incluída a nuclear, cando o dato era sen enerxía nuclear xa que a enerxía nuclear en España constitúe “per se” un 20%.
A experiencia foi boa, e aínda que me gustaría dar outra con máis tempo, teño moito que mellorar e sobre todo utilizar outros medios como por exemplo os “power paint”, polo que terei que seguirme perfeccionando.

VIAXE DE UN DÍA: SEGOVIA

Cando un se postra ante o acueducto de Segovia soamente pode ver pampo como dous mil anos de historia arquitectónica civil o contemplan. Dous mil anos no que o que parece agora sinxelo (levar auga de un punto a outro) foi feito para as xeracións da época da súa construción e da actual. Milleiros de pedras colocadas de tal xeito que sen argamasa poden aguantar a intemperie, á vez que son capaces de transportar auga dende a serra de Guadarrama (Madrid) até o mesmísimo centro da cidade de Segovia.
Máis non so o grande imperio romano deixou marca nesta cidade castelá, senón que o paso do tempo e da historia foi deixando impresa nas rúas da cidade os seus movementos. Dende arquitectura civil ate arquitectura relixiosa, e sen esquecernos da militar; temos en Segovia máis de 70 monumentos que visitar e coñecer. Por elo non é bo realizar a visita nun só día, senón que o mellor e utilizar un fin de semana, e para elo resultará curto.
Para visitar esta cidade, patrimonio da Humanidade, débese facer camiñando, non só porque é pequena, senón porque a maioría das súas rúas son peonáis e os poucos aparcadoiros céntricos soen estar ocupados os fins de semana, polo que é recomendable que se deixe o coche nas aforas e se achegue ao centro camiñando. As imaxes que vai reter a retina son impresionantes mentres se achega á cidade, sexa polo punto que sexa.
Os moitos lugares que visitar fai que non os poida citar a todos, pero destacarei os máis importantes. Excluído o monumento símbolo da cidade (o acueducto) cabe destacar primeiramente o Alcazar. Esta fortaleza, situada na outra punta da cidade con respecto ao acueduto, nace dos restos dunha fortaleza romana no século XI e foise reformando ate entrado o século XIX pasando por diversas finalidades. A súa entrada custa 3€ pero merece a pena. Tamén merece a pena as vistas que se teñen da cidade dende os xardíns que o rodean, así e como a imaxe que ofrece este monumento dende o Arco de la Fuencisla situado na estrada Segovia-Valladolid por Arévalo (C-605).
Outro monumento da cidade que merece a visita é a Catedral de “Nuestra Señora de la Asunción y de San Frutos” que se comezou a construír en 1525. pero non só destaca pola súa beleza exterior, senón tamén polas excepcionais obras de arte que nela se contemplan que teñen como culmen o “Cristo Yacente” de Gregorio Fernández.
Así poderíamos seguir e citar a lo menos unha ducia de igrexas como a “Vera Cruz” (s. XIII de estrutura dodecagonal e que pertence á Orde de Malta), “San Martín” (románica do século XII), “San Miguel”, “San Andrés”, “San Marcos” ou “Santa Eulalia”. Pero o a arquitectura relixiosa de Segovia ten máis expoñentes que igrexas, como son mosteiros (San Vicente el Real, Santa María del Parral ou San José), conventos ou o mesmísimo palacio episcopal, de fachada renacentista.
Pero non so se pode ver arquitectura relixiosa, senón tamén civil como o “Torreón de Lozoya”, “Casa de los Picos”, “Casa de la Moneda” ou “Palacio de los Condes de Mansilla”.
Mentres visitamos todos os monumentos de Segovia, percorreremos as súas rúas ateigadas de historia e as murallas que envolven a cidade antiga. Tamén poderemos percorrer o Barrio Xudeu e o Barrio “de los Caballeros”. Recomendarei nesta visita que se rice cada recuncho e cada rúa pois sempre poderemos atopar xardíns escondidos, que non soen estar tan visitados como as rúas principais e que son dignos de admiración como son os que están na Igrexa de “San Nicolás”.
Pero ademáis de visitar, non nos podemos esquecer de realizar un acto que sempre recomendo cando se viaxe, probar a gastronomía da zona, e neste caso, e sen ningún tipo de discusión esta o “lechón asado” que é a cría de porco aínda amamantado. Pero se non somos moitos ou non temos tanto saque como para comer un leitón enteiro, mellor comer un pincho de leitón.
Segovia deixará ao visitante repleto e quererá volver a unha cidade que deslumbra tanto polo día como pola noite…unha derradeira consideración as rúas principais no fin de semana sempre están ateigadas de visitantes, así que paciencia e tranquilidade.

RUTA DO CARES

Non se pode dicir que se estivo nos Picos de Europa se non se visita o que se coñece como a “Garganta Divina”, a Ruta do Cares. Esta ruta de sendeirismo que se estende entre as provincias de León e Asturias é un camiño a facer por calquera persoa que lle guste dar largos paseos, e acompañado pola familia ou os amigos.
Nesta ruta de sendeirismo, non precisará ningún tipo de equipamento, nada máis que unha mochila con unha botella de auga, un bocadillo para repor forza, e unha cousa imprescindible… unha cámara con suficiente pila e memoria para sacar fotografías dende o primeiro minuto até o derradeiro do longo paseo. É que o visitante quedará marabillado pola maxestuosidade da natureza e polo enxeño do ser humano.
A ruta do Cares é unha garganta natural nos Picos de Europa feita polo río Cares nos miles de años que as súas augas levan percorrendo estas montañas…pero a ruta de sendeirismo é posible grazas a unha obra de enxeñería realizada entre 1919 e 1929 onde un grupo non superior a medio centena de homes perforaron a pedra dos Picos de Europa para construír un canal e un camiño de uns 14 quilómetros de longo dende Caín (León) até Poncebos (Asturias). Este canal suministraba auga é central eléctrica situada en Caín. A Auga era recollida na pequena presa de Caín.
A ruta do Cares podémola comezar en diversos lugares pero o máis recomendado é facer a ruta máis espectacular que é entre Caín e Poncebos, que son 14 quilómetros de ida que hai que percorrer de volta. Outro opción é deixar un coche en Poncebos e outro en Caín o que sucede é que por estrada estas dúas localidades están separadas por máis de 100 quilómetros, polo que existen tres opcións, ou facer ida é volta, ou facer unha viaxe con un dos moitos grupos organizados, ou ben coordinarse para un grupo, uns sair de Caín e outros de Poncebos e cando se crucen intercambiar as chaves dos coches.
Eu fixen a ida e volta e a verdade non é que sexa de moita dificultade para unha persoa máis ou menos preparada, iso si nese paso é mellor comezar cedo porque aínda que camiñando a bo ritmo en 3 horas pódese facer, o pracer de ver os picos de Europa no seu esplendor fará que o camiño se relentice facendo fotografías e quedándose pampo mirando ao redor.
A parte máis impresionante é a parte da provincia de León, pois comezando por Caín entras por unha gruta artificial escavada nas montañas nas que estaremos a escuras, salvo pola pouca luz natural que poda entrar polas “ventás” feitas na pedra. Unha vez superados eses túneles (estreitos e baixos) xa estaremos ao aire libre nun camiño no que non collerán máis que dúas persoas de ancho e que transcorre ás veces á par do canal, outras por riba de aquel e outras por debaixo, pois o canal está incrustado, na súa maioría, nas montañas.
Poderemos ver unha multitude de animais e incluso ao noso carón estarán cabras montesas, que incluso nos seguirán no camiño. Tamén admiraremos a maxestuosidade da auga que circula ceibe e pura por entre as rochas.
O camiño é fácil, pois é practicamente chan excepto na parte de Poncebos na que existe unha pequena subida e unha pequena baixada. Pero a cuestión é que ao final da ruta (sobre todo se a facemos ida e volta) acabaremos total mente cansado e no momento en que nos sentemos non desexaremos levantarmos.
A aqueles que lles guste o montañismo, na metade da ruta poden coller outras rutas como é a ruta da Reconquista, que foi a seguida por Don Pelayo na batalla de Covandonga ou a de Covadonga que leva até os lagos, pero a súa duración e de cerca de 9 horas, así que esa ruta é para ir preparados.
Para acabar dicir dar uns pequenos consellos ao lector que o queira facer. O primeiro e que estamos nun parque natural, polo que está prohibido coller plantas ou pedras ou molestar aos animais que se atopen na zona, e tamén está prohibido deixar restos. O segundo é que temos que admirar as aldeas de Caín e Poncebos, pois son as típicas aldeas de montaña que desprenden un encanto especial. O terceiro e que a entrada por Caín por estrada é moi complicada, así que hai que conducir con coidado. E por último é que esta ruta é moi concorrida polo que é recomendable non facela nin no mes de agosto, nin os fines de semana dos meses de verán.

A VIAXE DUN DÍA: COCA E CUELLAR.

O primeiro artigo será sobre a última viaxe polas terras castelán-leonesas; aínda que non será a única nos vinddeiros días.
Esta viaxe é de realizar nun só día intenso polas terras segovianas. O día comezará visitando a vila de Coca; á que se pode chegar ben dende Valladolid ou dende Madrid. Unha vila no que os aires da historia chegan até o gran imperio romano, pois este é o lugar de nacemento de Flavio Teodosio “o Grande”; un dos dous emperadores romanos nacidos na provincia hispánica.
Chegando dende Valladolid (como o fixen eu) a imaxe é preciosa, como se pode ver na primeira das fotografías na que se ve ao fondo o castelo e a torre de San Nicolás.
Unha vez que se entra na vila, estaremos ante unha vila tipicamente castelá con casas de pranta baixa, sobre as que destacan catro monumentos. O primeiro é a igrexia gótica rematada de contruir en 1520 sobre unha igrexa románica anterior. Está construída en ladrillo, ainda que os seus contrafuertes son en pedra caliza. E a única das sete igrexas coas que algunha vez chegou a contar Coca.
O segundo dos monumentos, é visible dende calquera punto da vila é a Torre mudexar de San Nicolás. Unha torre que foi o campanario dunha igrexa mudexar do século XII actualmente derruída. Ten unha envaegadura de cinco pisos de alto, dándolle un toque de distinción a esta gran vila.
O terceiro dos monumentos e o pequeño pedazo de muralla que se conserva. Estamos ante uns 200 metros de muralla medienval, aínda que os seus orixes remóntanse a época romana. Só se conservan estos poucos metros, ainda que orixinalmente rodeaba totalmente a vila, xa que cando a vila creceu as novas vivendas construíronse sobre a muralla e posteriormente foi derruída para aliviar o aglomeramento da vila e dar máis hixiene á mesma; utilizándose a muralla como canteira polos veciños. Xunto este pedazo de muralla atoparemos dous cabalos na parte exterior de orixe romano, e un busto dedicado a personaxe máis insigne desta vila Teodosio. Á muralla pódese subir, e se vai bo tempo pódese ver os montes entre as provincias de Segovia e de Madrid e se prestamos atención podemos ver como a forma das montañas parecen unha muller recostada (aínda que hai que votarlle imaxinación).
Aproveitando uns poucos metros da muralla e un antigo castelo, atopamos o castelo-palacio de Coca. Foi mandado construír no século XV por Fonseca, e aínda que a súa construcción en ladrillo parece que lle outorga debilidade, o grosor dos seus muros da unha impresión de rudeza e grandeza increíble. O castelo foi seríamente danado polas tropas napoleónicas, aínda que reconstruído conxuntamente entre a que era a súa propietaria; a duquesa de Alba (algo moi usual nestas terras castelás que esta nobre teña grandes propiedades); e a Xunta de Castela e León para albergar a escola de capataces agrarios. Actualmente pódese visitar e ver os innumerables ocos que alberga.
Toda esta visita levaralle ao visitante toda a mañá, pois ademais sempre hai outros monumentos que ver como é o “centro cultural Fonseca”, o Hospital de “Nuestra Señora de la Merced” ou o “Puente Chico” de construcción medieval. Por en, recomendo ao lector que queira visitar a zona, que coma na zona, pero os seus produtos típicos, que lle ofrecerá calquera restaurante-bar da zona e que son, a saber, os produtos ibéricos, a cría de porco asado (“cochiñillo asado”) e de postre, piñóns.
Despois dun xantar algo forte, a tarde será doutra vila preciosa: Cuellar, que se atopa a uns 15 quilómetros de Coca. Por desgraza eu non tiven tempo de podelo ver todo xa que tiven a mala sorte de utilizar a tarde do domingo para todo, pero o pouco que puiden ver impresiona. O castelo é moito máis impresionante que o de Coca, xa que a construción é de pedra, o que supón que pareza moito máis rudo é resistente, aínda que máis pequeno en altura. A pena é que parte da súa muralla exterior non existe ao estar completamente derruída no momento de reconstrución do castelo.
En fronte ao castelo atoparemos unha igrexa no que o campanario, máis que un campanario é un minarete, e dicir, unha torre de vixilancia que seguramente formaba parte da muralla exterior do castelo, e sería aproveitada cando o castelo foi deixado de ser útil. Esta teoría é lóxica porque a igrexa é posterior, no seu estilo e material á do seu campanario, o cal se parece máis ao castelo.
Finalmente puiden ver unha das igrexas de Cuellar, de estilo románico aínda que xa comezan a divisarse carácteres de estilo gótico nos seus contraforte exteriores que están independentes da parede que forma a igrexa.
Ata aquí todo o que puiden ver nunha intensa tarde de domingo do final de inverno, quedándome para outro día rematar a visita a Cuellar e visitar Íscar; a terceira vila importante da zona e que de camiño de volta a Valladolid, puiden ver que ten unha fortificación bastante interesante; aínda que a escuridade pode confundir ao ollo humano.
Para máis coñecemento e información sobre a zona pódese ver ás páxinas web:
Concello de Coca: http://www.coca-ciudaddecauca.org/
Concello de Cuellar: http://www.aytocuellar.es/

Estou de volta

Despois destas longas vacacións volto outra vez a este blog. A verdadde, mais que estar de vacacións estiven ocupado facendo diversas cousas, ademáis de dedicarme a viaxar para recolectar artigos para este caderno de vitacora dixical.

En todo caso espero votar con máis forza e ganas que antes e sobretodo facendo artigos interesantes nos que todos vos tamén podedes participar.

Douvos de novo a benvida es espero que en pouco tempo poida comenzar con esta nova andaina da que considero o blog con máis variedade e libertade do mundo da internet

ASESINOS FORA

Este blog e o seu responsable quer achegar aos familiares da nova víctima de ETA, o empresario Ignacio Uría, o seu máis sentido pésame; así e como aprobeitar para condear este atentado e todos aqueles actos de violencia que proveñan da barbarie terrorista que intenta destruir unha democracia enreizada en toda España dende hay xa máis de 30 anos.

Os asesinos de ETA só perseguen causar medo na sociedade vasca e, por irradiación, en toda a sociedade española. Un medo que intentan impor para conseguir os seus fíns.

Nunha sociedade democrática como é a española, non se pode tolerar ningún tipo de violencia impositiva, e menos aínda para alcanzar o poder...por elo tódolos deócratas témonos que unir para facer un frente común para que este tipo de actos de barbarie terrorista finalicen, e que dunha vez por todas tódolos cidadáns vascos poidan expresar libremente as súas ideas, así como a exercer libremente a súa profesión como neste caso pretendía Ignacio Uría.

Todos xuntos podemos conquerir o fin da violencia de ETA.

E para todos aqueles que seguen apoiando a barbarie asesina deste grupo de energumenos incultos facerlles unha pregunta: os asesinos que matan a un empresario que está dando postos de traballo en Euzkadi e que dá beneficios económicos así como progreso as terras de Euzkadi, son os que pretenden facer esas terras un lugar prospero??

Dende este blog dicir finalmente: CONTRA O TERRORISMO E POLA DEMOCRACIA ETA NON, ETA EZ.

CALATAYUD E A SÚA COMARCA

Cidade, situada ao leste da provincia de Zaragoza e en plena Cordilleira Ibérica, ten escondidos fermosos tesouros tanto culturais, como naturais.
A nivel cultural termos que destacar as diversas construcións distribuídas, non só pola cidade en sí, senón tamén por toda a extensa xeografía, con monumentos dignos de ver. Pero se dúbida o que destacaría sería a que poderíamos chamar xoia da coroa de Calatayud, que é un fresco de Goya, pintado cando este famoso pintor español dos séculos XVIII e XIX tiña 17 anos, polo que é a primeira obra coñecida deste pintor. Esta obra pictórica, podémola atopar na propia cidade de Calatayud, na súa igrexa principal. Esta obra está realizada, non sobre un lenzo, nin tampouco nunha parede, senón sobre madeira e son as portas dun armario-relicario. Pero a verdade, xunto a esta xoia pictórica podemos atopar outras xoias no museo privado da parroquia, que se pode visitar por un módico prezo de 1,50 € no que se inclúe a un guía; que sen ser experto en arte; explica toda dunha forma que pode chegar a ser maxistral. Un pequeno apuntamento deste museo é que atoparemos un armario no que se atopan tódolos arcanxos dos santos sacramentos, dos que nos asombraremos (como o fixen eu) que son catro os arcanxos e non tres como normalmente se pensa.
Despois de ver esta asombrosa igrexa e o seu museo, o visitante pode pasear polas diversas rúas da cidade no que verá obras arquitectónicas nos que atopará diversos tipos arquitectónicos, entre os que atoparemos o mozarabe, o románico, barroco e inclusive psudo-neoclásico, ou algo que así me pareceu nunha fachada dunha igrexa. Todas estas construcións estarán feitas en pedra ou en ladrillo. Existe, preto da praza maior unha igrexa (tan grande coma unha catedral) feita de ladrillo; a cal me impresionou debido a que xamais vin algo parecido na Nosa Terra galega.
A cume da visita a cidade de Calatayud é a visita ao seu castelo árabe. A verdade é que a súa conservación non é moi boa, pero xa se están tomando medidas para evitar a súa destrución polo paso do tempo. En todo caso a súa visita merece a pena, pois é impresionante a extensión que cobren os seus muros máis exteriores, así e como a fortaleza atópase dividida en dúas partes, unha en cada colina da cidade.
Deixando xa a visita á cidade de Calatayud non se pode deixar de visitar o “Monasterio de Piedra”. Situado no nacemento do río “Piedra”, o mosteiro foi construído no século XI e XII, e aínda que despois da desamortización de Mendizábal foi parcialmente destruído pola deixadez e polos espolios cometidos polos veciños da zona, ate que foi adquirido por uns nobres. O mosteiro pódese visitar só en parte, pois a outra parte está dedicada a un Hotel. Mentres se espera polo guía para a visita (a visita é sempre guiada) pódese visitar a exposición permanente sobre o chocolate, posto que este foi o primeiro lugar onde se fixo chocolate por primeira vez en Europa.
Pero o máis importante do mosteiro non é a construción en si, se non todo o parque que o rodea, onde a auga xoga por entre as terras, formando cataratas impresionantes. A visita non só merece a pena, se non que é imprescindible. Por entre a natureza a paz invade todo o corpo e a alma. Agora sei porque estaba situado un mosteiro nesa zona, xa que era a mellor forma de reflexionar e atopar a paz espiritual. A ruta, tan só por entre os camiños que percorren toda esa maravillosa natureza dura entre unha hora e media e dúas horas. Mais non só atoparemos paisaxes, se non tamén mostras de cetrería con todo tipo de aves. Toda a visita ao mosteiro, incluída a visita guiada polo mosteiro, a visita ao parque e a cetrería son 12 €.
Tamén o visitante ten que realizar unha parada obrigada nas Hoces do Río Me4sa en Jaraba que se caracterizan por ser un desgaste do río nas montañas arcillosas da zona. Impresiona a capela existente no medio das hoces e a media altura entre o chan e o ceo.
Finalmente os viaxeiros que percorren a zona deben visitar tódolos pobos do alrededor porque sempre van encontrar cousas interesantes; así terá á súa disposición Castrejón de las Armas, Ateca, Jaraba, Nuévalos, Terrer, Alhama de Aragón…
O viaxeiro non pode deixar esta zona de Zaragoza sen levarse antes para casa un pouco de chocolate de Ateca, que se vende en tabletas de un kilo, e do que dou fe de que está moi rico.
Unha curiosidade final é que en todos as aldeas, vilas, e na propia cidade de Calatayud, as torres, os campanarios das igrexas, e algúns edificios atópanse torcidos e a punto de caer…a resposta ao enigma de porqué están así radica no solo, xa que a zona está formada por terreos calcareos xunto con terreo estable, o que fai que si se filtra auga nunha zona calcarea, esta desfaise, facendo torcer o edificio ao desprazar a súa cimentación.

OBAMA: A REALIDADE DA ILUSIÓN

Tiven un sono no cal a esperanza volvía a rexurdir na Humanidade. Tiven un sono no que, por fin, a raza e a cor da pel non importa para chegar ao máis alto. Tiven un sono no que a xuventude e a ilusión polo cambio chegaba ao goberno da nación máis poderosa do mundo.
Ese sono é hoxe unha realidade coa elección de Obama como presidente dos Estados Unidos de América. O novo presidente creará historia, non só por ser o presidente con menos idade dos EE.UU., nin tampouco por ser o primeiro presidente negro da breve historia da, agora, nación máis importante do Mundo (demostrándose así que a cor da pel non pode impedir a ningunha persoa conseguir os seus sonos e compensando a longa historia de marxinación desta raza nos EE.UU.); se non que tamén o será porque espertou, non só nos estadounidenses, se non en case todo o mundo, unha grande espectativa, unha forte ilusión e, sobre todo, unha incontable esperanza de cambio.
Un cambio para un mundo mellor, un mundo de paz e de prosperidade en todo o planeta…pois este norteamericano multiracial soubo crear ilusión entre norteamericanos de tódalas razas e de todo o pais coa súa retórica chea de esperanza nun futuro mellor (we can change).
Pero, agora, despois da resaca electoral e de espertar dunha longa noite de reconto de votos e festexos fagámonos unha pregunta: o cambio pódese dar?; dito doutra maneira, o “yes, we can”, pódese facerse realidade?
É claro que o primeiro paso está dado, o cal foi que os estadounidenses (cidadáns conservadores por natureza) apostasen por un cambio, que en primeiro momento parece radical…pero este é un primeiro paso no camiño longo que nos espera se queremos facer realidade as promesas ilusionantes de cambio e de futuro esperanzador. Porque o difícil chega agora. A realidade que agarda é un mundo en crise, un mundo en guerra contra o terrorismo, un mundo onde o cambio climático é unha realidade; un mundo onde a maioría de habitantes está na extrema pobreza… e a realidade, tamén di que un só home (por moi poderoso que sexa) non pode cambiar o mundo el só.
A sociedade dos EE.UU. ten que cambiar de forma de ser e de pensar para poder axudar a cambiar o mundo que o rodea. Esa é a grande labor que agarda a Obama. É que a realidade dos EE.UU. é unha sociedade moi nacionalista e conservadora, a cal so lle interesa os problemas dos propios EE.UU e a súa propia seguridade económica, política, institucional e defensiva. E iso é palpable, pois millóns de persoas seguiron votando a McCain, ou a representación do ultra conservadurismo, do neoliberalismo en quebra e das guerras preventivas como arma de defensa. E para poder cambiar o mundo terá que cambiar esta forma de ser dos Norteamericanos, e para elo terá que rodearse de políticos que tamén queiran o cambio e teñan as mesmas ilusións para conseguir un mundo mellor.
Máis aínda que os teña, fará falla tempo, recursos e predisposición ao cambio, e iso é algo que so se demostrará andando. E como di o refrán de que “o movemento demóstrase andando” haberá que ver pouco a pouco se toda esta euforia de ilusión para o cambio se aplica a unha realidade bastante desoladora.
Non quero ser a persoa que sexa tachada de pesimista e nin de ave de mal augurio, pero a historia demostra que sempre que algunha persoa intentou un cambio radical nos EE.UU. acabou sendo vítima dun asasinato. Lincoln, Martin Luter Kin, ou Kennedy son exemplos reais desta teoría. Ademáis, aínda que a carreira de Obama está chea de esperanzas feitas realidade, o certo é que como presidente non fixo nada polo que este exceso de ilusión pode levar a unha grande tristeza porque os cambios non se producen ou porque o novo presidente non era o que desexamos. Polo que o mellor despois desta ilusión que existe en tódolos medios, o máis sensato é mirar se o cambio se produce, e sobre todo colaborar para que este cambio sexa realidade, porque todos somos os que debemos de cambiar o mundo na pequena parcela na que nos tocou vivir, facendo así posible a adaptación da frase dun ex presidente americano a un contexto mundial, podendo ser agora “non preguntes o que o mundo pode facer por ti, se non pregúntate o que o ti podes facer polo mundo”.
Pero os españois deberíamos de aprender algo dos americanos, como dixo Gabilondo deberíamos de aprender, como despois dunha forte batalla electoral entre os candidatos que case supón a división o pais en dous bloques, a figura da presidencia dos EE.UU. non sufra danos e sexa indiscutible; recoñecendo a derrota e ofrecendo lealdade ao novo presidente o contrincante perdedor. E iso é así dende sempre. En España isto non ocorre e así o presidente de España é atacado sen contemplación, incluso antes de ser elixido, e incluso é posto en dúbida o resultado electoral (exemplo das eleccións de 2004 e da postura do PP durante os 4 anos seguintes de goberno, restando credibilidade ao mesmo).
Pero os políticos españois tamén deben de aprender outra lección, neste caso de Obama; e é a ilusión que esperta, algo que actualmente non sucede con ningún político español como se pode demostrar coas enquisas oficiais. Polo que os políticos deben de reflexionar sobre esa falla de ilusión que esparcen, e intentar volver a crear unha ilusión nos españois para coa política e de que os políticos poden mellorar este país.

A RIBEIRA SACRA: SANTUARIO NATURAL.

Auga, pedra e natureza son as tres palabras coas que se pode definir a visita a estas terras do norte da provincia de Ourense. A Ribeira Sacra é un territorio onde o ser humano moderno (o ciber-urbanita) pódese reencontrar de novo coa súa parte natural soamente con ver a paisaxe con que o recibe esta rexión galega. Poderíase definir como miles de árbores autóctonos escoltan o sutil baile entre as montañas e as augas do río Sil.
Pódese chegar a esta zona dende a cidade de Ourense ou ben por Luíntra ou ben (si se quere percorrer mais quilómetros que se verán remunerados polas vistas) por Castro Caldelas. No primeiro caso levarate directamente a Santo Estevo de Ribas de Sil e no segundo caso terase que pasar primeiramente por Parada de Sil. En todo caso a última parte do viaxe será a través dunha estreita estrada comarcal que, aínda que preciosa ao estar escoltada polas árbores, e perigosa por ser estreita e con moitas curvas.
Cabe destacar, entre toda esta fermosura os mosteiros, máis que construídos, incorporados a esta terra. O primeiro é o Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil (o cal podemos ver na fotografía) reconvertido en Parador Nacional. A súa visita, aínda que non pode ser completa xa que a maioría está destinado a fins do parador, faite ver como debería ser a vida de recollemento dos moradores orixinais da construción, así como da paz interior que deberían de atopar, non só vendo aquela paisaxe abrupta chea de carballeiras e castiñeiros, senón estando perdidos entre aquelas pedras centenarias esculpidas a man por mestres pedreiros que rebordan á vez frialdade pero tamén agarimo e como sempre tranquilidade. O estilo románico flora por todas as esquinas deste mosteiro, aínda que reconstruído nalgúns puntos. No mirar coidadoso pódese observar pequenas criaturas de todo tipo nos dinteles das columnas, así como escenas da biblia. Reprodución por outra parte moi típicas da época deste mosteiro. A igrerxa do mosteiro (tamén románica), impresionará pola súa grandiosidade interior, e é que dende fora o que a visite non se espera atopar nada parecido como ao que se ve.
Aproveitando a estancia neste lugar, non pode o visitante esquecer de facer unha ruta de sendeirismo que o faga percorrer entre as árbores centenarias do lugar. Se a súa visita comeza neste Parador Nacional pode comezar unha pequena ruta de sendeirismo que o levará ate o río Sil, ao fondo do canón que leva o seu propio nome. Se esta ruta a fai na época das castañas poderá ter o gusto, non só de oír e ver como caen, senón que tamén poderá comelas…aínda que hai que ter coidado porque está prohibido collelas das fincas privadas e sobre todo con que non che caia ningunha na cabeza.
Pero existen unha multitude de rutas de sendeirismo neta terra, nalgunha delas poderá descubrir vellos soterramentos da época prerromana, como son as mámoas (a ruta leva o seu mesmo nome e comeza tamén no mosteiro) ou as pequenas vilas que se atopan asentadas por toda este canón do Sil e que viven sobre todo do sector primario e das visitas turísticas.
Para continuar o visitante terá que visitar o mosteiro de Santa Cristina (románico do S. XI) situado cerca de O Castro; o cal, como contrapunto do anterior non se atopa case que visitado, posto que non é Parador Nacional, concretamente atópase abandoado, aínda que está parcialmente reconstruído, pero a súa visita merece a pena, porque se atopa plenamente integrado na natureza…tan integrado que a el só se pode acceder andando por un sendeiro de pedra. Do lugar emana tranquilidade e silencio, roto sóamente polo cantar dos paxaros e o fluír continuo do río Sil. Eu que tiven o pracer de visitalo no solpor do día a impresión aínda foi moito mellor, e o único que apetecía era quedar a pasar a noite naquela tranquilidade que parecía eterna.
O visitante non se pode ir sen antes coller o catamarán que o recorrerá a ver toda a zona dende o punto de vista do río. Cun custo duns 12 € a visita merece a pena, sobre todo se é acompañado pola parella porque recorrerá o sinuosos contonear do ría Sil e poderá ver as marcas deixadas polo paso continuo das augas entre as montañas graníticas galegas. Unha viaxe romántica que permanecerá eterno no recordo dos que o fagan. Aínda que recomendo reservar antes a entradas porque en tempada alta a entradas escasean. Por certo o embarcadoiro dende onde sae o catamarán atópase en Parada de Sil.
En canto a poder pasar a noite nestas terras, existen multitude de pensións existentes polas vilas da zona, aínda que si se quere dar un caprichiño poderá reservar unha habitación no Parador Nacional do Mosteiro de Ribas de Sil. Pero existen caprichos máis pequenos como son os bungalós que existen entre Parada de Sil e o Mosteiro de Santa Cristina.
Por certo non se poderá ir da zona sen catar, ben na comida, ben na cea un viño con denominación de orixe “Riveira Sacra”, aínda que eu prefiro o froito típico da zona…as castañas.
Para os que sexan un pouco máis aventureiros e lles guste o deporte poden probar a facer o “Camiño Real” que dende Peares a Parada de Sil. Aínda que esta ruta é para xente ben preparada, pois so 27 kilómetros ao longo do río Sil por sinuosos camiños, non só de terra, senón tamén de asfalto caracterizándose polos seus cambios de oscilacións. Pero o esforzo merece a pena, non só polas vistas, senón porque por este camiño poderá ver as aldeas da zona, coñecer a súas xente e, o máis importante, coñecerse a un mesmo e á persoa ou persoas que o acompañen.
Da miña viaxe por esas terras leveime moitas lembranzas e moi vos recordos pero se me tivera que quedar con algo sería coa tranquilidade que me envolveu, a grata compañía coa que fun e sobre todo coas ganas de volver para descubrir máis secretos que garda estas terras tan achegadas a miña cidade; e que ten razón o dito de que “non se sabe o que se ten ata que se perde”.

O CAMBIO CLIMATICO E AZNAR

Parece que existe unha norma non escrita na cal se sinala que os ex-presidentes de Goberno teñen dereito a un cupo de dicir tonterías e burradas. O último (pero seguramente non derradeiro) en facer uso de este dereito foi José María Aznar. Na presentación do libro "Planeta azul (non verde)" do presidente checo Václac Klaus (que nega o cambio climatico), soltou unha barbaridade case que tam parecida como a dque dixo Rajoy do seu primo. E que nesa presentación, dixo que actualmente o cambio climatico non pode ser unha presferencia polo que non se debe de invertir diñeiro público para ese fin, cando existe a actual crise financeira. Como se pode observar, o firmante do protocolo de Kioto, prefire que se invirta o diñeiro público en salvar económicamente as entidades financieiras actualmente en crise, que en salvar o planeta... Como se salvando a crise dos bancos o mundo estivera a salvo!

Estamos vendo a verdadeira cara de Aznar, o único que lle interesa e a economía... dos bancos claro. O maior impulso do neoliberalismo en España coas privatizacións das xollas da coroa (v.gr. Iberia),e da non intervención do estado na economía; agora indica que o Estado debe de gastar o diñeiro público en salvar os bancos da banca rota deixando de lado as políticas contra o cambio climático. Que ironías ten o mundo...ou mellor dito como nos arrimamos ao lume que máis quenta segundo nos conveña...Según Aznar agora debemos de salvar a eses bancos que ate o de agora enriqueceronse co endebedamento dos cidadáns e que a política neo-liberal permitiu que esoes bancos se enriqueceran e que agora, cando chegan os problemas non poidan facer frente aos seus problemas tendoos que salvar de afogarse no seu propio lodazal... E olvidarnos de que o planeta está enfermo, posto que o planeta non interesa porque o planeta enriquece a todo o mundo mentres que os bancos aos que agora se están salvando soamente enriquecen a uns poucos (seguramente que a Aznar e un deles) para que así eles sigan controlando o destino da Humanidade, aínda que esta sexa a extinción porque se non coidamos o planeta no que vivimos, por moito que os bancos estén a salvo da crise e teñan liquidez, non lles vai a servir de moito.

Pero aínda dixo mais cousas sobre o ecoloxismo, concretamente que os abandeirados do ecoloxísmo buscan o interés persoal e o alcanzar o poder, así como afogar a democracia ao ser abandeirados do apocalipsis e inimigos da liberdade...criticas moi parecidas ás que sinalaba cando estaba na presidencia do Goberno respecto dos opositores a guerra de Iraque ou dos "nunca máis" aos chamalos "cans desleais".

Mais se esto non fora pouco atrebese a dicir "No sé si hay un cambio climático en el que es -o no- determinante la acción del hombre", sembrando as dúbidas sobre a existenza do cambio climático, cando está máis que demostrado que actualmente estamos sufrindo os efectos ou senón so vasta mirar as casquetes polares ou sen ir tan lonxe a desertización de España. Pero aínda para máis inri atrebeuse a dicir que en calqueira caso é "un problema que quizá, o quizá no, tendrán nuestros tataranietos". Desta maneira cita as frases típicas dos que consideran o planeta como un mero obxeto para utilizar é que sexan as xeracións futuras os que soluciones os problemas que nós deixamos. Esto é unha actitude típica dunha persoa desfasada e fora do seu tempo.

Por certo,despois de esto o "primo de Rajoy" é un ecolixsita radical comparado a Azanr...

En todo caso, está claro que ao ex-presidente de goberno faille moito mal facer 2000 abtominais ao día porque ímpide que a sangue le chege ben ao cerebro, posto que as burradas que soltou o día de onte, xunto coa frase de "y quien quiere que conduzcan por mi" mentres brindaba con viño, criticando así a campaña do goberno para evitar os accidentes; e o que fan entender...

Concluíndo xa con este artígo dicir que dunha vez habería que terminar con este dereito non escrito dos ex-presidentes de goberno, de dicir tonterías unha vez que terminan a súa carreira política porque a verdade é que é indignante oír as veces as cousas que dí Aznar, como no seu momento dixo Felipe González, que algunha destas frases "incorrectas" ten.

ABORTO: UN DEREITO OU UNHA PROHIBICIÓN?

O Ser Humano ten unha cualidade (ou defecto segundo se mire) que consiste en que se ten un problema esquécese de todo o demais, aínda que o outro fora unha cuestión que estivera en boca de todos. Este é o caso do tema do aborto, un tema que está enriba da mesa dende hai anos, pero que nos últimos meses tivo puxanza a partires da creación dunha mesa para estudar a posibilidade de modificar a actual lexislación sobre o aborto e facela máis permisiva; pero que co paso da crise financeira mundial pola economía mundial parece esquecida pola cidadanía; pero o proxecto segue adiante e ante elo creo que se debe de analizar por todos en xeral.
Nun recente estudo deste mesmo blog os votos a favor dunha nova lei sobre o aborto gañou sobre os votos en contra, pero non de maneira arrasante ( 66% a favor, frente ao 33% en contra). Unhas enquisas que se asemellan ao resto de enquisas que aparecen nos medios de comunicación.
Como se pode observar este tema é moi controvertido; igual que outros temas como a eutanasia activa ou a regulación da prostitución. Pero o problema deste tema non é se se debe de legalizar ou non o aborto, xa que este é legal en tres supostos (violación, risco grave para a vida da embarazada e malformación grave do feto), senón que a dúbida reside en saber si se debe permitir o aborto libre dentro duns prazos establecidos…e é aquí onde nos atopamos nun terreo perigoso, porque non só entra a debater a ciencia médica, senón tamén entra en liza as ideas morais e as crenzas relixiosas onde a discusión é sobre se o feto é ou non un ser humano…se entrar neses camiños máis éticos que xurídicos podemos analizar a posibilidade de abortar.
Partamos en todo caso dunha situación, e é que nun aspecto médico é posible abortar en todos os estados de xestación, pero está claro que existen límites infranqueables como é abortar aos 8 ou 9 meses de xestación, posto que ese feto podería vivir fora do seo materno. Pero poderíase abortar nos supostos de que sexan só fetos dunhas semanas de xestación? E aquí onde entramos dentro da liberdade da embarazada e do posible dereito á vida do feto. Está claro que a liberdade individual entra dentro da posibilidade de dispor do propio corpo mentres con ese xesto non se faga dano a liberdade doutras persoas…e o feto, legalmente non é unha persoa, polo que como parte do corpo da nai, está claro que pode dispor sobre el…pero con límites como os que xa se sinalaron anteriormente. Pero esta idea choca contra as ideas que propugnan que o feto é un ser vivo que a nai non pode dispoñer sobre o mesmo. A esas ideas so lles pregunto: se a nai non está o feto sobreviría? Está claro que non, salvo nos supostos nos que médica e tecnolóxicamente sexa posible. Polo que no resto dos supostos o feto é parte da nai e polo tanto seguindo coa argumentación da liberdade individual anteriormente indicada, deberíase dar a posibilidade de abortar á nai.
Pero como sempre ocorre a lexislación que regule o aborto por prazos debe por límites, non só temporais (que está claro que si), senón tamén limites que afecten á educación ás persoas, tanto á todos os cidadáns do que supón o aborto, como tamén á persoa que quere abortar indicándolle o resto de posibilidades que existen aparte do aborto, como é o caso da adopción; e os posibles traumas psicolóxicos á nai. Tamén se debe de educar sobre que o aborto non é un método anticonceptivo, senón unha medida excepcional…por elo que é mellor a prevención de embarazos que abortar.
Indicado que se debe de dar a posibilidade de crear unha lei de prazos para abortar, e da existencia de unha serie de requisitos previos médicos, educativos e psicolóxicos para poder abortar debemos de analizar a liberdade dos médicos para poder decidir se abortan ou non, porque o médico ten ideas propias, e en ningún caso pódese acudir en contra dos propios principios; máis se estamos nun estado democrático, polo que a lexislación debería de prever a existencia da obxección de conciencia dos médicos. Compaxinando desta maneira a liberdade da nai de abortar, coa liberdade de pensamento do médico.
Finalmente indicar que todas estas ideas son persoais, e teñen que ver co meu propio entender sobre o aborto, posto que para min o aborto é un dereito da nai, pero con límites de requisitos previos que pasar e límites temporais (para min un aborto dun feto de 8 meses é como matar un recen nacido) ademais que polo controvertido do tema, ao entrar dentro da moral e das ideas de cada persoa deberase sempre de dar a posibilidade de obxección de conciencia.

A MAXIA DOS PICOS DE EUROPA

Na triloxía de "O señor dos aneis" existe unha frase que dice Gandalf a Frodo no que di: "Non decidimos o tempo que se nos outorgou, pero si que podemos decidir o que facemos con ese". pois seguindo esa frase, e agora que tempo tempo e posibilidades, dedícome a facer pequenas viaxes para coñecer as pequenas e grandes maravillas dos diversos rincóns de España.

A primeira viaxe que fago, nesta nova serie de artigos que intentarei ir publicando neste blog é aos picos de Europa de León. Foi un fin de semana que se quedou escaso para percorrer toda esta grande estensión de terreo marabilloso, poo que me centrei en dous lugares fundamentais: o primeiro realizar unha ruta de sendeirismo, das case corenta que existen nos picos de Europa de León; e segundo (xa fora do parque natural) visitar as cova de Valporquero.

En canto o primeiro decidín subir ao chamado lago Ausente (ver foto), unha ruta sinxela que leva a un precioso lago glacial, que gracias á fortuna do momento atopábase coa suficiente neve como para facer unha subida preciosa, pero sen perigo de perderse. O que me asombrou do lago no foron as vistas do seu redor, as súas conxeladas augas, nin a natureza do redor, senón a posibilidade de escoitar o silencio que o rodea. Un silenzo que non da medo, se nón tranquilidade. pero para elo recomendo que se queira escoitalo, pois doutrra maneira non vivirá unha experienza única. Ademáis de poder visitar este lago o visitante (se estamos en época e con neve suficiente) pode realizar esquí na estación onde comeza a ruta: a estación de San Isidro.

Despois de esta recarga de enerxía subindo perto do ceo, decidín baixar ás profundidades da terra indo ás cobas de Valporquero (Valporquero de Torío). O camiño polo que me levou o GPS é maravilloso pois tiven que ir por unha estrada escoltada polas montañas (Hoces de Vegacervera), as cales parecen como cortadas por un coitelo, pero non polo ser humano, senón polo río que acompaña ao visitante ao longo da estrada. As cobas non teñen nada que desmerecer ao paraíso e son unha verdadeira maravilla da natureza. Son visitadas cun guía e por un precio moi económico (entre 4,40€ e 6,50,€ dependendo da ruta que se sega), pero para os que sexan máis atrevidos poden contratar o servicios dunha empresa para poder vaixar pola parte da coba que a natureza aínda está construíndo, aínda que o prezo sube a 60€ persoa e que é unha ruta de 5 kilómetros na escuridade da terra. Non apto polo tanto para claustrofóvicos, pero que para o resto merece a pena...

Por certo voltando xa para dirección Boñar o GPS levoume por un sitio onde ademáis de ver unha paisaxe preciosa pódense ver unha cataratas entre as pedras (ver foto) as cales son perfectas para ver acompañadas pola parexa...aínda que hai que ir con coidado porque son dificiles de atopar.

Pero as maravillas destas terras non terminan aquí porque pódese acudir a zonas de reserva natural; eso sí co respectivo permiso especial da Junta de Castilla y León; no que se póderá ver (se se ten sorte) a Fauna e Flora local.

pero non só o natural impresiona, pois as dúas presas que existen nestas terras deixan ao visitante sen palabras, porque aínda que como ecol´xísta me parecen unha mostruosidade a verdade e que impresionan.

A pena de todo esto é que non puiden ver todo o que ofrece estas terras leonesas: rutas de sendeirismo, deportes de risco (rafting, escalada...), arquitectura e tradición; e as que penso voltar para poder ver o que me quedou; o que alí vaia ten unha cantidade de posibilidades que deixará o aburrimento e o estrés como algo que non existe.

Para finalizar dicir que a Junta de Castilla y León ten puntos de información, o que fun eu e me atenderón maravillosamente foi en Puebla de Lillo. Alí dirán todas as actividades que se poden facer e sitios aos que visitar...Por certo para comer nesa localidades está "Casa Madrid" a cal sirve unhas comidas por 10€ que che fará recuperar todo o cansancio da visita...pero se o que se quere e saír de marcha pola noite hai que acudir a Boñar ou a San Isidro...Se se acude a Boñar non se pode deixar sen prover os pinchos de "Casa Blas" o típico bar dos anos 60 ou 70 pero no que a comida é un pracer.
Unha recomendación final, estas terras abruptas, pola máxia que encerran son para viaxar só posto que te atoparás ou reatoparás cunha parte de ti mesmo que ou non sabías que tiñas ou tiñas esquecida, pero tamén acompañado de calqueira maneira pois as vivencias serán distintas se é a parella (será romantica a visita, case unha lúa de mel) se é un grupo de amigo (será unha festa continua) ou se é pola familia (será máis íntima). En todo caso respetade a natureza e deixade todo como se atopaba para que os seguintes visitantes atopen todo igual e poidan vivir o mesmo que o que viviches ti.

A IRONÍA DO NEOLIBERALISMO

É increíble como as cousas poden cambiar as ideas, ou mellor dito declaracións, segundo nos afecte aos petos e as carteiras, sobre todo as que as teñen máis grande. Este é o caso do presidente da CEOE (o que non saiba o que é a CEOE decir que é a Confederación Española de Empresarios) o cal ata fai pouco defendía a capa e a espada as teorías neoliberalistas de que o Estado debía de intervir o mínimo tanto na economía, coma no mercado, pois xa este regularía automaticamente todos os problemas…por tanto seguindo estas teorías os Estado debe de realizar baixada de impostos e realizar as mínimas axudas sociais ou subvencións públicas posibles, porque esa é unha forma de intervir na economía e no mercado…
Pero cousas do destino, en pouco tempo estas ideas cambiaron; e coma un bo cambia-chaquetas ante os problemas que está creando esta crise mundial pronto saíu na prensa dicindo que o Estado debe de intervir na economía para solucionar os problemas financeiros que está creando esta crise, xa que o Estado está para solucionar os problemas dos cidadáns…Mira que cousas, agora o mesmo que propugnaba teses neoliberalistas está dando argumentacións de política intervencionista. Aquela mesma que antes criticaban como a que non deixaba crecer España…
Agora son aqueles que máis se incharon a recoñecer o neoliberalismo e que este trouxo o progreso económico e a riqueza, os que piden axuda ao Papa Estado…que ironías ten a economía. Pero estas ironías non só está na economía, se non tamén na política, pois son os partidos de dereitas os que máis defenderon o neoliberalismo e a non intervención do Estado, e agora ínchanselle a boca con palabras intervencionistas ata tal punto de parecer economistas socialistas.
Mais seguindo coa argumentación, isto non só afecta aos empresarios e políticos españois que defendían ata vai pouco o neoliberalismo, se non que no país que se autodefine como “o país das oportunidades e das liberdades” onde se ideou estas teorías de intervención mínima do Estado na economía, e os mesmos políticos que durante 8 anos fixeron política neoliberal xustifican a intervención do Estado nas empresas (unicamente grandes) para que non se arruínen, aínda que isto supoña a nacionalización das mesmas, algo que criticabas a políticos inimigos coma Evo Morales ou Hugo Chevez cando nacionalizou empresas…ironías do mundo.
Pero en verdade son ironías? NON. Pero en verdade estas persoas cambiaron de ideas da noite a maña? NON. O que sucede é que queren un intervecionismo do Papa Estado, pero non en todo senón só naqueles sectores, que segundo eles o necesitan, que mira ti por onde son os sectores e empresas que ata o de agora estaban gañando máis diñeiro a costa dos cidadáns e desas teorías neoliberais… Ou dito de outra maneira só piden á axuda do Estado para uns poucos que son os mesmos que se enriqueceron durante estes anos, deixando aos demais a un lado.
Así estamos vendo como o goberno dos EE.UU. ou o goberno Inglés (os que presumían de neoliberais e da liberdade de mercado) son os que máis están axudando as grande empresas financeiras en quebra, as mesmas que durante estes anos se enriqueceron a costa de todos os cidadáns. Desta maneira o estado aporta diñeiro dos contribuíntes para salvar unhas empresas que se enriqueceron durante todos estes anos a costa dos menos contribuíntes que agora os salvan da quebra…
Ironías? Non, é a demostración unha vez máis que as teses liberais non funcionan, é a derrota unha vez máis do liberalismo sobre o intervencionismo. Coma nun partido de fútbol entre os Liberais e os Intervencionistas aqueles perden 0-2 perante os últimos, o primeiro gol marcado en 1929 e o segundo no 2008. agora a pregunta é se o partido vai a continuar ou vai finalizar.
Agora é tempo de solucionar esta crise financeira mundial (non só de España como dicen algúns) e despois de inventar novas teorías… pero como sempre aparecerá unha nova teoría que recolla as teorías de non intervención do Estado que se chamará “novo neoliberalismo”, xa que os que sempre se enriquecen verán que en eses momentos esas teses lles interesa.
Pero non crea o lector que con este artigo estou xustificando todas as teses intervencionistas ata o punto de chegar ao comunismo, porque elo tamén trae problemas que son dignos doutro artigo…en todo caso dicir que a virtude está no medio.

SILENCIO

No alto do noso mundo,
esconcidos na calma do universo,
rodeados dunha tranquilidade muda;
pedíchesme uns versos.

Na inspiración divina do amante,
reciteiche a poesía do silencio
que sae dun corazón doente
que estaba no principio da desesperanza.

Resucitado pola túa mirada
só che podo pagar con silencio.
Falta de palabras que todo o din,
pois as verbas xa nacen dos xestos.

Xogos de caricias na rocha,
miradas perdidas que se cruzan
mostrando sentimento de poesía,
mentres os paxaros asubían.

O sol perdese no horizonte
mentres sigo cos meus versos silandeiros,
que fan palpitar o corazón ferido,
que coa túa paciencia e inocencia curaches.

Agora entrégoche a túa recompensa,
quedando pagas ás débedas,
pero non se dixo o máis importante
que quedou oculto nas palabras,
gardadas eternamente dunha estrela
que levará o nome salvador
do meu Anxo redentor.

Dragón Soñador

26 de septiembre de 2008

POESÍA SILANDEIRA

Para o meu Anxo por facerme ter esperanza e salvarme da negrura eterna que produce os amores pasados que se van...grazas meu Anxo por estar ahí

Cada mañá,

unha amarga bagoa

percorría o meu corazón,

por un amor morto.

E apareciches ti!

Cada día,

era unha loita co recordo,

que facía tapar con sombras

o sol radiante do verán.

E chegaches ti!

o ritmo dunha vida;

ennegrecida polo desamor;

espertou polos teus coidados

e renaceu polas túas caricias.

Todo porque estabas ti!

Pedinche o prezo pola salvación,

requeríndome unha soa poesía;

e sentados nunha pedra,

mentres aarecía un atardecer perfecto

no noso mundo e na miña tristura,

ofrecinche os versos puros do corazón

dunha canción, que espero eterna,

na historía do noso destina.

non ouvo palabras de amor,

senón caricias puras,

miradas inocentes entrecruzadas,

mentres a luz do solpor;

xogando coa eterna beleza;

realzaba a figura do meu Anxo salvador

e que agora é a miña adoración.

E mentres oias a canción do silencio

a necesidade de ti aumentaba;

e mentres o mundo continuaba

precisaba que ese segundo non pasara;

e mentres todo remataba

desexaba santir o teu corazón.

Oh, meu Anxo salvador!

uns versos non son suficientes,

pois todos os poetas do mundo

non poderían expresar o agradecemento,

nin tampouco este sentimento

que agora intento decirche

mediante tinta que sae do interior;

mais espero que os meus xestos,

as miñas caricias e aloumiños

salden esta débeda que contrín contigo

e paguen o dano que a vida che causou.

Dragón Soñador

24 de setembro de 2008

A DECADENCIA DA TELEVISIÓN

O outro día, facendo un dos deportes que máis practican os cidadáns dos países do primeiro mundo, o zapping percateime da decadencia á que chegou a televisión en España. E que nunha canle de televisión puiden ver nun programa dos que se denominan “rosa” como procedía a facer declaracións a moza da persoa que agrediu ao profesor Neira.
Todos sabemos o caso deste profesor, o cal saíu na defensa dunha muller que estaba sendo supostamente (digo supostamente porque todo é suposto mentres non se demostre en xuízo) agredida polo seu mozo. Solucionado o problema e unha vez que o devandito profesor xa se estaba dirixindo cara o seu destino, o mozo da rapaza agredida procedeu a atacalo polas costas, propinándolle unha forte paliza. Esta agresión, xunto coa imprudencia dos médicos que o atenderon causou que o profesor pasara a estado de coma.
Os medios de comunicación, sobre todo os noticiarios, fixéronse eco dos feitos e que a muller que estaba sendo agredida non interpuxera denuncia contra a seu mozo despois de que o profesor Neira recibira a paliza. Ata aquí todo ben por parte dos medios de comunicación. Pero a degradación chegou pouco tempo despois cando unha canle procedeu a levar a un dos seus programas á muller pola que o profesor Neira recibiu a paliza a cal saíu defendendo ao seu mozo, negando as evidencias dos vídeos e faltando ao respecto a todo aquel que lle levaba a contra. Pero esto non sería máis que palabras de unha persoa con medo e con numerosos maltratos psicolóxicos se non fora que por acudir ao programa cobrou unha cantidade de diñeiro que segundo o indicado por xente do propio programa chegou aos 70 mil euros…
Isto supón unha barbaridade posto que pagar a unha persoa que busca protagonismo e diñeiro a cambio de defender o indefendible e negar a evidencia, aparte de dicir que o profesor Neira non era un heroe despois de impedir que o seu mozo lle dera unha paliza, supón chegar a unha decadencia televisiva sen parangón.
Pero isto non ven de agora, se non que a decadencia televisiva e unha degradación progresiva que provén de dous factores a entrada dos chamados “realitis” e a progresivo auxe dos programas rosas. Quen non recorda a chegada de programas xa típicos da parrilla de programación como “Gran Hermano” ou “La isla de los famosos” ou outros que intentan ter un contido un pouco máis educativo como “Operación triunfo”, as frases míticas que deixaron e as personaxes que en pouco tempo gañaron o corazón da audiencia, pero que coa chegada doutras versións do mesmo programa ou dun novo “realiti” disolvéronse no anonimato como un gran de azucre nun vaso de auga…
Iso é o que agora é a televisión a crianza de pseudo-famosos, ou famosillos que viven do conto porque saíron en non sei que programa…pero non só se circunscribe á crianza de eses “famosillos” se non tamén da creación dunha nova raza de persoas que se autodenominan “periodistas” pero que en realidade non son mais que pseudo-periodistas dos que se pode decir, que se estudaron unha carreira de 5 anos para facer eso é mellor que se quedaran na casa… pero o malo deses pseudo-periodistas é que todo o mundo fala de eles, deixando de lado a aqueles que verdadeiramente se xogan a vida en cada programa como son os corresponsais de guerra.
Pero a miña crítica non só se circunscribe á eses personaxes xa típicos da fauna televisiva, se non tamén aos directivos das canles de televisión que pretenden obrigar, unha e outra vez meternos polos ollos a todos os espectadores programas de televisión que non aportan ao noso cerebro máis que estupidez permanente. Seguen unha e outra vez apostando por explotar a vea fisgona da audiencia poñendo programas onde á cámara se dedica a ensinar a vida de persoas que se caracterizan por ser dignos ocupantes do diván dun psicólogo ou psiquiátrico ou por saír falando os pseudo-periodistas de se non sei quen se acostou con non se que outro que resultaba ser cónxuxe de non sei que máis, ou de falar de se tal persoa sae en traxe de baño, facendo nudismo ou si se operou non sei que parte do corpo…
Onde están as boas películas con poucos intermedios? Onde os programas onde se prima a intelixencia por enriba de saber dar dous pasos de baile ou escarallar unha canción? Onde están eses documentais instrutivos? Onde están os programas infantís cos que todos crecemos e aprendemos e que ocupaban a parrilla da tarde?… preguntas as que a resposta é clara, en ningún lado porque iso non ten audiencia, polo que non trae publicidade e non xera ingresos…polo que o fin último de todo isto é a riqueza, ou dito de outro modo a ditadura do diñeiro.
En resumo unha tele-basura que nos apampa, nos fai máis estupidos e non nos aporta máis que decadencia; así que aos que non podemos ter Satélite ou Dixital Plus terémonos que conformar cos programas culturais da 2 ou coa radio, que aí de momento a tele-basura non puido entrar…pero por canto tempo?

AMOR NATURAL

Noite de lua chea, cos seus raios
iluminas os corpos dos amantes,
abrigados por un manto de estrelas
que os protexen de miradas alleas;
mentres a brisa fresca de verán
acaricia a pel espida.

Amor que florece entre natureza
eleva ao paraíso a dous vivos,
permanecendo sempre eterno
na temporalidade das súas vidas.
Máis agora só están eles,
rodeados dunha vexetación
que lles da albergue nocturno,
concedendo a soidade de dous
e outorga unha tregua de silenzo,
quebrado polos berros gozosos,
producidos polas súas miradas profundas
que se perden cos bicos de paixón.

Agora é un ceo na Terrra,
até que o sol faga esvaecer
esta realidade efémera.
Máis sempre lles quedará o recordo,
e unha natureza eterna
que os volverá acoller,
cando eles queiran regresar,
nunha noite de lúa chea
que esperte o fogo
dos corazóns destes amantes.

Dragón Soñador
25 de agosto de 2006